Ένα τόσο σοβαρό θέμα δεν αναλύεται μέσα σε λίγες γραπτές σελίδες και ούτε έχουμε την διάθεση να το περιορίσουμε και να αρκεστούμε σε έρευνες ή στην δική μας γνώμη.
Σειρά σήμερα έχει η άποψη του Γενικού Γιατρού – Ψυχιάτρου του Κέντρου Υγείας Ελασσόνας, κ. Θεόδωρου Βαρελά. Στην συνέντευξη που ακολουθεί προσπαθήσαμε να ρωτήσουμε όσα περισσότερα πράγματα απασχολούσαν εμάς τους ίδιους αλλά και τους αναγνώστες.
- Κύριε Βαρελά, τίθεται σε σειρά εφαρμογής Νομοσχέδιο από την σημερινή Κυβέρνηση το οποίο μιλά για “Αποποινικοποίηση των ναρκωτικών ουσιών” και όπως καταλαβαίνετε το θέμα απασχολεί τις οικογένειες αλλά πολύ περισσότερο την κοινωνία γενικότερα. Θα πρέπει να φοβάται ο πατέρας και η μητέρα, γνωρίζοντας πως έξω από την πόρτα του σπιτιού τους, επιτρέπεται πλέον ελεύθερα για π.χ. η μαριχουάνα ή η κεταμίνη;
- Ο νόμος σε μια κοινωνία δεν εμποδίζει την ελευθερία της βούλησης κάποιου μέλους της, απλά του λέει την άποψη του συνόλου για την πράξη που θα επιτελέσει, και την επιβράβευση ή την τιμωρία που θα του επιβάλει η κοινωνία αν την εκτελέσει. Οι απόψεις των κοινωνιών αλλάζουν με την πάροδο των ετών, ανάλογα την επιστημονική άποψη της επικρατούσας γραμμής σκέψης και ανάλογα η κοινωνία ζητά την συμμόρφωση των μελών της. Έτσι παλαιοτέρα στην τσαρική Ρωσία, οι καπνιστές εκτελούνταν στην κρεμάλα…
Θα επιτρέπεται, αλλά αν γνωρίζατε ότι θα χρησιμοποιήσετε ένα φάρμακο (κεταμίνη) που η χρήση του στον τοκετό σαν αναισθητικό εγκαταλείφθηκε λόγω των προκαλούμενων παραισθήσεων και μετά χρησιμοποιήθηκε σαν αναισθητικό στην κτηνιατρική θα το χρησιμοποιούσατε; (http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=CELEX:52000DC0737%2801%29:EL:HTML). Γι’αυτό η ελευθερία πρέπει να ακολουθήσει την γνώση και τη διδασκαλία με επιστημονική τεκμηρίωση των αποτελεσμάτων της χρήσης.
- Εάν μελετήσουμε προσεκτικά έρευνες που έχουν διεξαχθεί όλα αυτά τα χρόνια για τις εξαρτησιογόνες ουσίες, θα δούμε πως μέσα στις απαγορευμένες και... “ναρκωτικές” υπάρχει με βαθμό επικινδυνότητας, ανάμεσά τους, το αλκοόλ, η νικοτίνη και η καφείνη. Μήπως όλα αυτά τα χρόνια δεν έχει ειπωθεί όλη η αλήθεια για τις ουσίες;
- Οι κοινωνίες ανέκαθεν υιοθετούσαν την χρήση κάποιων ουσιών σε τελετουργίες λατρείας οι οποίες ενείχαν σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό κάποια δράση στο Κεντρικό νευρικό σύστημα, π.χ. «οίνον» στη Λατρεία του Διονύσου, «Ντάτουρα» στη Λατρεία της Ίσιδας, κάποιο φυτό (φύλλα δάφνης;) στη λατρεία του Απόλλωνα, «ιξό» στις αγγλοσαξονικές χώρες, μεσκαλίνη (μεσκαλ) στο αρχαίο Μεξικό. Είναι γνωστή η πρώτη χρήση του καπνού ως φυτό, που οι καπνοί του εισπνεόμενοι, έδιναν γαλήνη. Στην κοινωνία των Αζτέκων τα φύλλα του φυτού «κόκα» χρησιμοποιήθηκαν στην αρχή για να δίνουν μεγαλύτερη αντοχή στην κούραση στους δούλους. Ανάλογη η δράση των κόκκων του καφέ, του κακάο και του τσαγιού. Στην αρχαία Ελλάδα το έκκριμα του φυτού Μήκων η υπνοφόρος, χρησιμοποιήθηκε εκτεταμένα σαν ουσία αναλγητική, υπνοφόρος και αντιδιαρροϊκή από την εποχή του Ιπποκράτη αλλά και παλιότερα. Η μπύρα χρησιμοποιήθηκε σαν «υγρή τροφή του Όσιρη» στην αρχαία Αίγυπτο. Αλλά το σύνδρομο στέρησης που προκαλεί η έλλειψη αλκοόλ σε κάποιον εξαρτημένο από αυτό είναι από τα ισχυρότερα, πολύ ισχυρότερο από άλλες ουσίες και δυνητικά θανατηφόρο προκαλώντας έμφραγμα ή ανακοπή της καρδιάς! (τρομώδες παραλήρημα).
- Ο κόσμος έχει σαφέστατα ελλειπή ενημέρωση. Υπάρχει φόβος και το θέμα “ναρκωτικά” μοιάζει με συζήτηση που “καίει” αφού οι γνώμες είναι διαφορετικές. Μπορείτε να μας πείτε πως χωρίζονται οι ουσίες, ποιες θεωρούνται κατασταλτικές ή το αντίθετο στον οργανισμό του ανθρώπου;
- Το θέμα είναι τεράστιο και μ’ αυτό ασχολείται η Ψυχοφαρμακολογία. Θα προσπαθήσουμε μια απλή προσέγγιση για να γίνει κάπως κατανοητό. Οι ουσίες που δρουν στο Κεντρικό Νευρικό Σύστημα ανάλογα όταν προκαλούν διέγερση (καφεΐνη-καφφές, θεοφυλίνη- τσάϊ, θεοβρωμίνη – κακάο, κοκαϊνη-κόκα, αμφεταμίνες, κλπ) αναφέρονται ως “διεγερτικές” ή ψυχοαναληπτικές. Όταν προκαλούν καταστολή –(δηλ. ηρεμία – χαλάρωση- μήκων η υπνοφόρος – όπιο, μορφίνη πεθιδίνη οι συνθετικές βενζοδιαζεπίνες κλπ), αναφέρονται ως κατασταλτικές. Υπάρχουν και τα παραισθησιογόνα που προκαλούν μια διαταραχή της αντίληψης της πραγματικότητας με τροποποίηση του αποτελέσματος των αισθήσεων δηλαδή ψευδαισθητώσεις ή ψευδαισθήσεις, π.χ. LSD, μεσκαλίνη, ψηλοκιβίνη, χασίς ή μαριχουάνα (με μικτή δράση κατασταλτική –ψυχοαναληπτική-ευφοριογόνος-ελαφρά παραισθησιογόνο), η Ντάτουρα (σκοπολαμίνη ατροπίνη) αμνησιογόνο- παραισθησιογόνο κλπ. Η Νικοτίνη είναι μια ουσία με μικτές δράσεις που αναφέρονται ως «νικοτινικές» και ανάλογα την χρονική στιγμή διεγείρει και καταστέλλει και στην ιατρική κατατάσσεται στα γαγγλιοπληγικά. Το αλκοόλ επίσης έχει μια μικτή εικόνα δράσης όπου επειδή στην αρχή και σε μικρές δόσεις αναστέλλει τον φόβο και τη συστολή και συνεπώς έχει διεγερτικό αποτέλεσμα στη συμπεριφορά μπορεί να φαίνεται διεγερτικό αλλά σε μεγαλύτερες δόσεις καταστέλλει σταδιακά ολόκληρη την εγκεφαλική λειτουργία και μπορεί να καταλήξει στην ολοκληρωτική αναστολή βασικών εγκεφαλικών λειτουργιών…δηλαδή τον θάνατο.
- Εάν υποθέσουμε πως όλες οι ουσίες επιτρέπονται ελεύθερα. Τι θα ήταν αυτό που πρώτο μια κοινωνία θα έπρεπε να γνωρίζει ή να κατέχει, αν θέλετε;
- Η κοινωνία οφείλει να μορφώσει τα μέλη της ώστε να γνωρίζουν ποιο θα είναι το αποτέλεσμα της ουσίας που πρόκειται να καταναλωθεί, είτε σαν τρόφιμο είτε σαν φάρμακο, ή σαν βελτιωτικό της γεύσης ή αναψυκτικό…Ποιος γνωρίζει ότι ο καφές ή τα αναψυκτικά τύπου κόλας ή το κακάο και η αθώα σοκολάτα, αν υπερβάλουμε προκαλούν οστεοπόρωση ή φωτοευαισθησία;
- Υπάρχει μια άποψη πως “Σε μια πραγματικά ελεύθερη χώρα όλα θα έπρεπε να επιτρέπονται”. Υπάρχει όμως ιατρική προσέγγιση του θέματος και έχει αριθμούς και δεδομένα. Τι καταστρέφει τελικά τον οργανισμό του ανθρώπου σε βαθμό που να μην διαισθάνεται καν την πτώση της υγείας του; Υπάρχουν “καλά” και “κακά” ναρκωτικά ή μήπως τελικά όλα τα είδη κάνουν την δική ξεχωριστή ζημιά στον οργανισμό μας, αφήνοντας μόνιμες βλάβες;
- «Πραγματική ελευθερία» δεν σημαίνει “ότι μπορώ να κάνω τα πάντα”. Δεν σημαίνει παντοδυναμία. Ας μην κατανοούμε λάθος «τα πάντα». Σε μια «πραγματικά ελεύθερη» χώρα όλα θα πρέπει να επιτρέπονται αλλά ο καθένας θα πρέπει να αναλαμβάνει το μερίδιο ευθύνης που του αναλογεί. Ο νόμος απαγορεύει τον φόνο. Κάποιος μπορεί να τον διαπράξει, είναι ελεύθερος να το κάνει έτσι ή αλλιώς παρά την ύπαρξη του νόμου, αλλά θα πρέπει να επωμισθεί την ευθύνη και να τιμωρηθεί. Η υγεία μπορεί να τρωθεί από πολλά. Αν αποφασίσω να καπνίζω ενώ η επιστήμη μου απέδειξε την σχέση που έχει το κάπνισμα με τον καρκίνο, τη χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια και άλλες νόσους πρέπει να μπορώ να το κάνω αλλά θα έπρεπε να επωμισθώ ο ίδιος τις συνέπειες και να μη φορτώνω κανένα κόστος (οικονομικό ή άλλο) στους άλλους και το ταμείο της κοινότητας.
- “Έχω άγχος και ανάβω τσιγάρο” ή “Πιες ένα ποτό να ηρεμήσεις”. Από την άλλοι οι αρχαίοι προγονοί μας μιλούσαν για “Παν μέτρον, άριστον”. Σε μια κοινωνία που δέχεται πιέσεις από παντού, που βρίσκεται η διέξοδος για όλη την πίεση του οργανισμού μας;
- Σίγουρα, «Μέτρον Άριστον»! Η υγιής διέξοδος δεν είναι η άκριτη χρήση ουσιών φαρμακευτικών ή όχι, αλλά η επαφή με τον συνάνθρωπο, η κατανόηση, η κοινωνική συνοχή, η δυνατότητα αυτοέκφρασης, το δικαίωμα στην εργασία, το δικαίωμα στην διασκέδαση, η δυνατότητα δημιουργίας, η ανάγκη που έχουμε να γίνουμε αποδεκτοί, η οικογένεια, οι κοινωνικές δομές, η άθληση, η αγάπη… Η κοινωνία κάπως πρέπει να μπορεί να εγκολπώσει τα μέλη της, να δεχθεί τη διαφορετικότητα τους, να τα αποδεχθεί, να τα διδάξει, να τα αγαπήσει.
- Εάν υποθέσουμε ότι η Αποποινικοποίηση έχει γίνει με καλό σκεπτικό και αγνές προθέσεις. Ότι τα “παιδιά από τις πλατείες” θα μπορούν να επισκεφτούν το πλησιέστερο τοπικό νοσοκομείο και να ζητήσουν βοήθεια, πόσο έτοιμο είναι ένα ελληνικό σύστημα υγείας να τους υποδεχθεί και να τους αγκαλιάσει;
- Η άποψη που μπορούμε να έχουμε καθώς εργαζόμαστε σε μια περιφερειακή δομή του ΕΣΥ δεν μας επιτρέπει να γνωρίζουμε πλήρως όλες τις παραμέτρους για να δώσουμε μια εμπεριστατωμένη απάντηση. Ελπίζω ότι θα τα καταφέρουμε κάπως…
- Υπάρχει όμως και η άλλη άποψη, που έχει πολιτική σκέψη. Μια χώρα βρίσκεται εγκλωβισμένη σε έναν οικονομικό μηχανισμό στήριξης και η εντολή για Αποποινικοποίηση έρχοταν πάντα από το εξωτερικό. Σε άλλες χώρες υπάρχουν παραδείγματα όπου η ελεύθερη διακίνηση έφερε φτηνά ναρκωτικά που προμήθευαν τον κόσμο και μάλιστα ήταν τα επιβλαβέστερα για την νεολαία, με αποτέλεσμα να υπάρχει λαικά “αποχαύνωση” στα νέα παιδιά. Υπάρχει πιστεύετε ο κατάλληλος μηχανισμός ελέγχου, πρόληψης, ιατρικής ενημέρωσης και κοινωνικής ασφάλειας, για να μην θεωρηθεί η “Αποποινικοποίηση” μία τεράστια πολιτική φούσκα;
- Σας απάντησα ήδη…
- Τελικά μια Αποποινικοποίηση μπορεί να φέρει μείωση της χρήσης ναρκωτικών ουσιών ή να οδηγηθούμε σε έξαρση και μετά τα πράγματα να είναι ανυπόφορα για την οικογένεια και την κοινωνία; Γιατί είδαμε στο παράδειγμα του Σικάγου πως το αλκοόλ όσο απαγορευόταν, αρχικά έπεφταν τα ποσοστά χρήσης αλλά μετά από μια εφταετία εκτινάχτηκαν στα ύψη.
- Όπως αναφέραμε, πιστεύουμε ότι δεν αρκεί μόνο μια νομοθετική πράξη. Είναι αναγκαίο να ακολουθήσει στην πράξη η εφαρμογή των επί μέρους επιβοηθητικών θεμάτων. Χρειάζεται γνώση και μόρφωση, αλλά από νωρίς. Από τις πρώτες τάξεις του σχολείου ίσως. Ας μην ξεχνάμε ότι στα πακέτα των τσιγάρων τα μηνύματα είναι τρομακτικά, αλλά μάλλον η αύξηση της τιμής μείωσε την κατανάλωση!
- Ένας άνθρωπος εθισμένος στις ουσίες, όποιες και αν είναι αυτές, έχει ανάγκη απο βοήθεια. Ο συγγραφέας Κώστας Καρακώστας στο προσωπικό του βιβλίο “Άχραντο Λευκό”, διηγείται την προσωπική του ιστορία στον κόσμο των ναρκωτικών ουσιών, όπου ενεπλάκη το 1982 και ανέκαμψε πλήρως το 1997. Παρομοιάζει τα ναρκωτικά με τον θάνατο και πως υπάρχουν αντίπαλες δυνάμεις για να τον νικήσουν. Μία από αυτές είναι η ίδια η αγάπη για τον συνάνθρωπο που αντιμετωπίζει παρόμοιο πρόβλημα αλλά και η αγάπη που θα δείξει ο ίδιος στον εαυτό του. Κύριε Βαρελά, υπάρχει τελικά λύση ώστε ο εθισμένος χρήστης να αποκοπεί μια και καλή από τις ουσίες; Είναι μόνο σωματικό το πρόβλημα του ή η δύναμη της ψυχής είναι πάντα πιο ισχυρή απέναντι σε όλα;
- Αν εξαρτηθούμε από κάτι, είτε ουσία είτε κατάσταση (π.χ. τζόγος), η απεξάρτηση είναι πολύ δύσκολη! Δεν είναι δυνατόν να γίνει μόνον με φαρμακευτική βοήθεια (π.χ. μεθαδόνη). Ο εξαρτημένος είναι ήδη διαταραγμένος πριν τη φαρμακευτική εξάρτηση συνήθως. Πιθανόν να παρουσιάζει και μια διαταραχή στο επίπεδο της προσωπικότητας. Η παρέμβαση τότε θα πρέπει να είναι πολυεπίπεδη με ατομική ψυχοθεραπεία, συστημική ψυχοθεραπεία της οικογένειας και φαρμακευτική υποκατάσταση. Φαντασθείτε ότι σας αρέσει η σοκολάτα. Πολλά απογεύματα καθισμένοι απολαμβάνετε τη γεύση της! Ξαφνικά αποφασίζετε: Στοπ! Πόσο δύσκολο είναι όμως!!! Πολλαπλασιάστε τη δυσκολία επί 10 για να βρείτε τη δυσκολία να απεξαρτηθείτε από τον καπνό, επί 1000 για να απεξαρτηθείτε από την ηρωίνη…Ο συγγραφέας τα κατάφερε. Όμως ανήκει στο τυχερό 4%. Το υπόλοιπο 96%;
- Σας ευχαριστώ.
- Και εγώ.
Σύντομα θα ακολουθήσει το τρίτο και τελευταίο μέρος της έρευνας της εφημερίδας μας. Με ακόμη μερικά στοιχεία και φυσικά με την γενικότερη αποτίμηση από εσάς. Στείλτε μας την γνώμη σας για την επικείμενη ψήφιση του Νομοσχεδίου της “Αποποινικοποίησης των Ναρκωτικών” στο email: elassona.city@yahoo.gr και εμείς θα δημοσιεύσουμε στο τελευταίο μέρος και τις δικές σας γνώμες.
Σειρά σήμερα έχει η άποψη του Γενικού Γιατρού – Ψυχιάτρου του Κέντρου Υγείας Ελασσόνας, κ. Θεόδωρου Βαρελά. Στην συνέντευξη που ακολουθεί προσπαθήσαμε να ρωτήσουμε όσα περισσότερα πράγματα απασχολούσαν εμάς τους ίδιους αλλά και τους αναγνώστες.
- Κύριε Βαρελά, τίθεται σε σειρά εφαρμογής Νομοσχέδιο από την σημερινή Κυβέρνηση το οποίο μιλά για “Αποποινικοποίηση των ναρκωτικών ουσιών” και όπως καταλαβαίνετε το θέμα απασχολεί τις οικογένειες αλλά πολύ περισσότερο την κοινωνία γενικότερα. Θα πρέπει να φοβάται ο πατέρας και η μητέρα, γνωρίζοντας πως έξω από την πόρτα του σπιτιού τους, επιτρέπεται πλέον ελεύθερα για π.χ. η μαριχουάνα ή η κεταμίνη;
- Ο νόμος σε μια κοινωνία δεν εμποδίζει την ελευθερία της βούλησης κάποιου μέλους της, απλά του λέει την άποψη του συνόλου για την πράξη που θα επιτελέσει, και την επιβράβευση ή την τιμωρία που θα του επιβάλει η κοινωνία αν την εκτελέσει. Οι απόψεις των κοινωνιών αλλάζουν με την πάροδο των ετών, ανάλογα την επιστημονική άποψη της επικρατούσας γραμμής σκέψης και ανάλογα η κοινωνία ζητά την συμμόρφωση των μελών της. Έτσι παλαιοτέρα στην τσαρική Ρωσία, οι καπνιστές εκτελούνταν στην κρεμάλα…
Θα επιτρέπεται, αλλά αν γνωρίζατε ότι θα χρησιμοποιήσετε ένα φάρμακο (κεταμίνη) που η χρήση του στον τοκετό σαν αναισθητικό εγκαταλείφθηκε λόγω των προκαλούμενων παραισθήσεων και μετά χρησιμοποιήθηκε σαν αναισθητικό στην κτηνιατρική θα το χρησιμοποιούσατε; (http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=CELEX:52000DC0737%2801%29:EL:HTML). Γι’αυτό η ελευθερία πρέπει να ακολουθήσει την γνώση και τη διδασκαλία με επιστημονική τεκμηρίωση των αποτελεσμάτων της χρήσης.
- Εάν μελετήσουμε προσεκτικά έρευνες που έχουν διεξαχθεί όλα αυτά τα χρόνια για τις εξαρτησιογόνες ουσίες, θα δούμε πως μέσα στις απαγορευμένες και... “ναρκωτικές” υπάρχει με βαθμό επικινδυνότητας, ανάμεσά τους, το αλκοόλ, η νικοτίνη και η καφείνη. Μήπως όλα αυτά τα χρόνια δεν έχει ειπωθεί όλη η αλήθεια για τις ουσίες;
- Οι κοινωνίες ανέκαθεν υιοθετούσαν την χρήση κάποιων ουσιών σε τελετουργίες λατρείας οι οποίες ενείχαν σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό κάποια δράση στο Κεντρικό νευρικό σύστημα, π.χ. «οίνον» στη Λατρεία του Διονύσου, «Ντάτουρα» στη Λατρεία της Ίσιδας, κάποιο φυτό (φύλλα δάφνης;) στη λατρεία του Απόλλωνα, «ιξό» στις αγγλοσαξονικές χώρες, μεσκαλίνη (μεσκαλ) στο αρχαίο Μεξικό. Είναι γνωστή η πρώτη χρήση του καπνού ως φυτό, που οι καπνοί του εισπνεόμενοι, έδιναν γαλήνη. Στην κοινωνία των Αζτέκων τα φύλλα του φυτού «κόκα» χρησιμοποιήθηκαν στην αρχή για να δίνουν μεγαλύτερη αντοχή στην κούραση στους δούλους. Ανάλογη η δράση των κόκκων του καφέ, του κακάο και του τσαγιού. Στην αρχαία Ελλάδα το έκκριμα του φυτού Μήκων η υπνοφόρος, χρησιμοποιήθηκε εκτεταμένα σαν ουσία αναλγητική, υπνοφόρος και αντιδιαρροϊκή από την εποχή του Ιπποκράτη αλλά και παλιότερα. Η μπύρα χρησιμοποιήθηκε σαν «υγρή τροφή του Όσιρη» στην αρχαία Αίγυπτο. Αλλά το σύνδρομο στέρησης που προκαλεί η έλλειψη αλκοόλ σε κάποιον εξαρτημένο από αυτό είναι από τα ισχυρότερα, πολύ ισχυρότερο από άλλες ουσίες και δυνητικά θανατηφόρο προκαλώντας έμφραγμα ή ανακοπή της καρδιάς! (τρομώδες παραλήρημα).
- Ο κόσμος έχει σαφέστατα ελλειπή ενημέρωση. Υπάρχει φόβος και το θέμα “ναρκωτικά” μοιάζει με συζήτηση που “καίει” αφού οι γνώμες είναι διαφορετικές. Μπορείτε να μας πείτε πως χωρίζονται οι ουσίες, ποιες θεωρούνται κατασταλτικές ή το αντίθετο στον οργανισμό του ανθρώπου;
- Το θέμα είναι τεράστιο και μ’ αυτό ασχολείται η Ψυχοφαρμακολογία. Θα προσπαθήσουμε μια απλή προσέγγιση για να γίνει κάπως κατανοητό. Οι ουσίες που δρουν στο Κεντρικό Νευρικό Σύστημα ανάλογα όταν προκαλούν διέγερση (καφεΐνη-καφφές, θεοφυλίνη- τσάϊ, θεοβρωμίνη – κακάο, κοκαϊνη-κόκα, αμφεταμίνες, κλπ) αναφέρονται ως “διεγερτικές” ή ψυχοαναληπτικές. Όταν προκαλούν καταστολή –(δηλ. ηρεμία – χαλάρωση- μήκων η υπνοφόρος – όπιο, μορφίνη πεθιδίνη οι συνθετικές βενζοδιαζεπίνες κλπ), αναφέρονται ως κατασταλτικές. Υπάρχουν και τα παραισθησιογόνα που προκαλούν μια διαταραχή της αντίληψης της πραγματικότητας με τροποποίηση του αποτελέσματος των αισθήσεων δηλαδή ψευδαισθητώσεις ή ψευδαισθήσεις, π.χ. LSD, μεσκαλίνη, ψηλοκιβίνη, χασίς ή μαριχουάνα (με μικτή δράση κατασταλτική –ψυχοαναληπτική-ευφοριογόνος-ελαφρά παραισθησιογόνο), η Ντάτουρα (σκοπολαμίνη ατροπίνη) αμνησιογόνο- παραισθησιογόνο κλπ. Η Νικοτίνη είναι μια ουσία με μικτές δράσεις που αναφέρονται ως «νικοτινικές» και ανάλογα την χρονική στιγμή διεγείρει και καταστέλλει και στην ιατρική κατατάσσεται στα γαγγλιοπληγικά. Το αλκοόλ επίσης έχει μια μικτή εικόνα δράσης όπου επειδή στην αρχή και σε μικρές δόσεις αναστέλλει τον φόβο και τη συστολή και συνεπώς έχει διεγερτικό αποτέλεσμα στη συμπεριφορά μπορεί να φαίνεται διεγερτικό αλλά σε μεγαλύτερες δόσεις καταστέλλει σταδιακά ολόκληρη την εγκεφαλική λειτουργία και μπορεί να καταλήξει στην ολοκληρωτική αναστολή βασικών εγκεφαλικών λειτουργιών…δηλαδή τον θάνατο.
- Εάν υποθέσουμε πως όλες οι ουσίες επιτρέπονται ελεύθερα. Τι θα ήταν αυτό που πρώτο μια κοινωνία θα έπρεπε να γνωρίζει ή να κατέχει, αν θέλετε;
- Η κοινωνία οφείλει να μορφώσει τα μέλη της ώστε να γνωρίζουν ποιο θα είναι το αποτέλεσμα της ουσίας που πρόκειται να καταναλωθεί, είτε σαν τρόφιμο είτε σαν φάρμακο, ή σαν βελτιωτικό της γεύσης ή αναψυκτικό…Ποιος γνωρίζει ότι ο καφές ή τα αναψυκτικά τύπου κόλας ή το κακάο και η αθώα σοκολάτα, αν υπερβάλουμε προκαλούν οστεοπόρωση ή φωτοευαισθησία;
- Υπάρχει μια άποψη πως “Σε μια πραγματικά ελεύθερη χώρα όλα θα έπρεπε να επιτρέπονται”. Υπάρχει όμως ιατρική προσέγγιση του θέματος και έχει αριθμούς και δεδομένα. Τι καταστρέφει τελικά τον οργανισμό του ανθρώπου σε βαθμό που να μην διαισθάνεται καν την πτώση της υγείας του; Υπάρχουν “καλά” και “κακά” ναρκωτικά ή μήπως τελικά όλα τα είδη κάνουν την δική ξεχωριστή ζημιά στον οργανισμό μας, αφήνοντας μόνιμες βλάβες;
- «Πραγματική ελευθερία» δεν σημαίνει “ότι μπορώ να κάνω τα πάντα”. Δεν σημαίνει παντοδυναμία. Ας μην κατανοούμε λάθος «τα πάντα». Σε μια «πραγματικά ελεύθερη» χώρα όλα θα πρέπει να επιτρέπονται αλλά ο καθένας θα πρέπει να αναλαμβάνει το μερίδιο ευθύνης που του αναλογεί. Ο νόμος απαγορεύει τον φόνο. Κάποιος μπορεί να τον διαπράξει, είναι ελεύθερος να το κάνει έτσι ή αλλιώς παρά την ύπαρξη του νόμου, αλλά θα πρέπει να επωμισθεί την ευθύνη και να τιμωρηθεί. Η υγεία μπορεί να τρωθεί από πολλά. Αν αποφασίσω να καπνίζω ενώ η επιστήμη μου απέδειξε την σχέση που έχει το κάπνισμα με τον καρκίνο, τη χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια και άλλες νόσους πρέπει να μπορώ να το κάνω αλλά θα έπρεπε να επωμισθώ ο ίδιος τις συνέπειες και να μη φορτώνω κανένα κόστος (οικονομικό ή άλλο) στους άλλους και το ταμείο της κοινότητας.
- “Έχω άγχος και ανάβω τσιγάρο” ή “Πιες ένα ποτό να ηρεμήσεις”. Από την άλλοι οι αρχαίοι προγονοί μας μιλούσαν για “Παν μέτρον, άριστον”. Σε μια κοινωνία που δέχεται πιέσεις από παντού, που βρίσκεται η διέξοδος για όλη την πίεση του οργανισμού μας;
- Σίγουρα, «Μέτρον Άριστον»! Η υγιής διέξοδος δεν είναι η άκριτη χρήση ουσιών φαρμακευτικών ή όχι, αλλά η επαφή με τον συνάνθρωπο, η κατανόηση, η κοινωνική συνοχή, η δυνατότητα αυτοέκφρασης, το δικαίωμα στην εργασία, το δικαίωμα στην διασκέδαση, η δυνατότητα δημιουργίας, η ανάγκη που έχουμε να γίνουμε αποδεκτοί, η οικογένεια, οι κοινωνικές δομές, η άθληση, η αγάπη… Η κοινωνία κάπως πρέπει να μπορεί να εγκολπώσει τα μέλη της, να δεχθεί τη διαφορετικότητα τους, να τα αποδεχθεί, να τα διδάξει, να τα αγαπήσει.
- Εάν υποθέσουμε ότι η Αποποινικοποίηση έχει γίνει με καλό σκεπτικό και αγνές προθέσεις. Ότι τα “παιδιά από τις πλατείες” θα μπορούν να επισκεφτούν το πλησιέστερο τοπικό νοσοκομείο και να ζητήσουν βοήθεια, πόσο έτοιμο είναι ένα ελληνικό σύστημα υγείας να τους υποδεχθεί και να τους αγκαλιάσει;
- Η άποψη που μπορούμε να έχουμε καθώς εργαζόμαστε σε μια περιφερειακή δομή του ΕΣΥ δεν μας επιτρέπει να γνωρίζουμε πλήρως όλες τις παραμέτρους για να δώσουμε μια εμπεριστατωμένη απάντηση. Ελπίζω ότι θα τα καταφέρουμε κάπως…
- Υπάρχει όμως και η άλλη άποψη, που έχει πολιτική σκέψη. Μια χώρα βρίσκεται εγκλωβισμένη σε έναν οικονομικό μηχανισμό στήριξης και η εντολή για Αποποινικοποίηση έρχοταν πάντα από το εξωτερικό. Σε άλλες χώρες υπάρχουν παραδείγματα όπου η ελεύθερη διακίνηση έφερε φτηνά ναρκωτικά που προμήθευαν τον κόσμο και μάλιστα ήταν τα επιβλαβέστερα για την νεολαία, με αποτέλεσμα να υπάρχει λαικά “αποχαύνωση” στα νέα παιδιά. Υπάρχει πιστεύετε ο κατάλληλος μηχανισμός ελέγχου, πρόληψης, ιατρικής ενημέρωσης και κοινωνικής ασφάλειας, για να μην θεωρηθεί η “Αποποινικοποίηση” μία τεράστια πολιτική φούσκα;
- Σας απάντησα ήδη…
- Τελικά μια Αποποινικοποίηση μπορεί να φέρει μείωση της χρήσης ναρκωτικών ουσιών ή να οδηγηθούμε σε έξαρση και μετά τα πράγματα να είναι ανυπόφορα για την οικογένεια και την κοινωνία; Γιατί είδαμε στο παράδειγμα του Σικάγου πως το αλκοόλ όσο απαγορευόταν, αρχικά έπεφταν τα ποσοστά χρήσης αλλά μετά από μια εφταετία εκτινάχτηκαν στα ύψη.
- Όπως αναφέραμε, πιστεύουμε ότι δεν αρκεί μόνο μια νομοθετική πράξη. Είναι αναγκαίο να ακολουθήσει στην πράξη η εφαρμογή των επί μέρους επιβοηθητικών θεμάτων. Χρειάζεται γνώση και μόρφωση, αλλά από νωρίς. Από τις πρώτες τάξεις του σχολείου ίσως. Ας μην ξεχνάμε ότι στα πακέτα των τσιγάρων τα μηνύματα είναι τρομακτικά, αλλά μάλλον η αύξηση της τιμής μείωσε την κατανάλωση!
- Ένας άνθρωπος εθισμένος στις ουσίες, όποιες και αν είναι αυτές, έχει ανάγκη απο βοήθεια. Ο συγγραφέας Κώστας Καρακώστας στο προσωπικό του βιβλίο “Άχραντο Λευκό”, διηγείται την προσωπική του ιστορία στον κόσμο των ναρκωτικών ουσιών, όπου ενεπλάκη το 1982 και ανέκαμψε πλήρως το 1997. Παρομοιάζει τα ναρκωτικά με τον θάνατο και πως υπάρχουν αντίπαλες δυνάμεις για να τον νικήσουν. Μία από αυτές είναι η ίδια η αγάπη για τον συνάνθρωπο που αντιμετωπίζει παρόμοιο πρόβλημα αλλά και η αγάπη που θα δείξει ο ίδιος στον εαυτό του. Κύριε Βαρελά, υπάρχει τελικά λύση ώστε ο εθισμένος χρήστης να αποκοπεί μια και καλή από τις ουσίες; Είναι μόνο σωματικό το πρόβλημα του ή η δύναμη της ψυχής είναι πάντα πιο ισχυρή απέναντι σε όλα;
- Αν εξαρτηθούμε από κάτι, είτε ουσία είτε κατάσταση (π.χ. τζόγος), η απεξάρτηση είναι πολύ δύσκολη! Δεν είναι δυνατόν να γίνει μόνον με φαρμακευτική βοήθεια (π.χ. μεθαδόνη). Ο εξαρτημένος είναι ήδη διαταραγμένος πριν τη φαρμακευτική εξάρτηση συνήθως. Πιθανόν να παρουσιάζει και μια διαταραχή στο επίπεδο της προσωπικότητας. Η παρέμβαση τότε θα πρέπει να είναι πολυεπίπεδη με ατομική ψυχοθεραπεία, συστημική ψυχοθεραπεία της οικογένειας και φαρμακευτική υποκατάσταση. Φαντασθείτε ότι σας αρέσει η σοκολάτα. Πολλά απογεύματα καθισμένοι απολαμβάνετε τη γεύση της! Ξαφνικά αποφασίζετε: Στοπ! Πόσο δύσκολο είναι όμως!!! Πολλαπλασιάστε τη δυσκολία επί 10 για να βρείτε τη δυσκολία να απεξαρτηθείτε από τον καπνό, επί 1000 για να απεξαρτηθείτε από την ηρωίνη…Ο συγγραφέας τα κατάφερε. Όμως ανήκει στο τυχερό 4%. Το υπόλοιπο 96%;
- Σας ευχαριστώ.
- Και εγώ.
Σύντομα θα ακολουθήσει το τρίτο και τελευταίο μέρος της έρευνας της εφημερίδας μας. Με ακόμη μερικά στοιχεία και φυσικά με την γενικότερη αποτίμηση από εσάς. Στείλτε μας την γνώμη σας για την επικείμενη ψήφιση του Νομοσχεδίου της “Αποποινικοποίησης των Ναρκωτικών” στο email: elassona.city@yahoo.gr και εμείς θα δημοσιεύσουμε στο τελευταίο μέρος και τις δικές σας γνώμες.
