Μπορεί σήμερα να σας κουράσουμε λίγο παραπάνω, όμως περιμέναμε καιρό αυτήν την στιγμή. Την στιγμή, που ο μαθητής ή ο φοιτητής θα γυρίσει στο σπίτι του, κρατώντας μια εφημερίδα ή ένα αρχείο που έχει κατεβάσει από το ίντερνετ και γεμάτος αποροία θα προσπαθήσει να μάθει από τους γονείς του: “Τι είναι τα ναρκωτικά”. Είναι εκείνη η ώρα που ο πατέρας κρατώντας το τσιγάρο στο χέρι θα προσπαθήσει να αποδείξει, εάν γνωρίζει φυσικά, πως θα προστατέψει τον γιο του ή την κόρη του από μια μάστιγα που οδήγησε στον θάνατο χιλιάδες παιδιά. Γιατί σε αυτήν την χώρα η ημιμάθεια είναι χειρότερη της αμάθειας και φυσικά η μικροαστική αντίληψη να κρύβεται πίσω από το δάχτυλό της, οδηγεί σε παραπληροφόρηση, προπαγάνδα και φυσικά ΜΗ αντιμετώπιση του προβλήματος, που ξεκινάει από την οικογένεια και σαν μια μπούμεραγκ κατάσταση επιστρέφει με φοβερές εντάσεις-στεναχώριες και πάλι πίσω στην οικογένεια.
Όλα τα πράγματα, όπως η παιδεία σε έναν έφηβο, χτίζονται πρώτα μέσα από την οικογένεια και μετά από την σχολική εκπαίδευση. Και αν για αυτήν την ρημάδα την εκπαίδευση στην Ελλάδα, τα σχόλια πάνε και έρχονται, η παιδεία μέσα από την οικογενειακή θαλπωρή ήταν πάντα το σημείο υπερηφάνιας του Έλληνα. Ποιος ξεχνάει άλλωστε το “Πατρίς-θρησκεία-οικογένεια”;
Βρισκόμαστε λοιπόν στο 2011. Και η Κυβέρνηση του Δ.Ν.Τ. προχωρά κατά την ταπεινή μας γνώμη στην μοναδική σωστή κίνηση (έτσι δείχνει τουλάχιστον μέχρι στιγμής) απέναντι στην κοινωνία και τα προβλήματα που την ταλανίζουν στο θέμα των ναρκωτικών. Ψηφίζει νομοσχέδιο υπέρ της αποποινικοποίησης.
Πριν όμως περάσουμε στα βασικά του νομοσχεδίου, ας δούμε τι συνέβαινε μέχρι τώρα:
Στο Σικάγο, την μακρινή περίοδο 1920-1933, κηρύχθηκε παράνομη με συνταγματική πρόνοια η παρασκευή, διακίνηση, εισαγωγή, εξαγωγή και πώληση αλκοολούχων ποτών. Δεν πέρασε μεγάλο διάστημα και η μαύρη αγορά άρχισε να ανθίζει, το έγκλημα να κινείται ανοδικά και οι οργανωμένες συμμορίες να ευημερούν και να κερδίζουν πολιτική επιρροή. Η αστυνόμευση ήταν δύσκολη υπόθεση, με αποτέλεσμα να ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια τα παράνομα αποστακτήρια και μπαρ. Τα σημεία πώλησης έφθασαν τα 30.000, σχεδόν διπλάσια σε σχέση με την προ-Ποτοαπαγόρευσης εποχή. Η διαφθορά στους κόλπους της αστυνομίας κάλπαζε, καθώς οι πειρασμοί για τους γλίσχρα αμειβόμενους αστυνομικούς ήταν μεγάλοι. Ο Αλ Καπόνε κόμπαζε ότι είχε στο μισθολόγιό του τη μισή αστυνομία του Σικάγου. Πολλοί γιατροί θησαύριζαν συνταγογραφώντας ουίσκι για ιατρικούς λόγους, που ήταν νόμιμο και διατίθετο από τα φαρμακεία. Υπολογίστηκε ότι το κράτος έχανε κάθε χρόνο 500 εκατομμύρια δολάρια από τη φορολογία του αλκοόλ.
Στα θετικά της Ποτοαπαγόρευσης ήταν η δραστική μείωση των θανάτων από ασθένειες σχετιζόμενες με το αλκοόλ, όπως και η πτώση της συναφούς εγκληματικότητας. Όμως, επτά χρόνια μετά την επιβολή της ποτοαπαγόρευσης οι θάνατοι άρχισαν να αυξάνονται, ενώ τα ποτά-μπόμπες συνέβαλαν στη σημαντική άνοδο των τυφλώσεων και των παραλύσεων.
Στις 5 Δεκεμβρίου του 1933, η Ποτοαπαγόρευση ήρθη στο μεγαλύτερο μέρος των ΗΠΑ, μετά την υιοθέτηση από το Κογκρέσο της 21ης Τροποποίησης του Συντάγματος. Το Μισισιπί ήταν η τελευταία πολιτεία που νομιμοποίησε και πάλι το αλκοόλ το 1966 ενώ στην συνέχεια τα έσοδα για το κράτος, πολλαπλασιάστηκαν και φυσικά το ποσοστό των χρηστών αλκοόλ έπεσε κατακόρυφα.
Όμως για σταθείτε... Μιλάμε για ναρκωτικά και το παράδειγμά μας είναι το αλκοόλ. Το αλκοόλ. Αυτό που υπάρχει σε κάθε σπίτι, σε κάθε μπαρ και φυσικά σε κάθε κάβα και διακινείται κανονικά στο εμπόριο. Μάλιστα σχετικές έρευνες, εκ των οποίων έχουμε εξασφαλίσει τις δύο, αναφέρουν:
Έρευνα πρώτη- Βαθμός επικινδυνότητας SOS- Έξι χειρότερες ναρκωτικές εξαρτησιογόνες ουσίες
1. Ηρωίνη
2. Κοκαίνη
3. Αλκοόλ
4. Νικοτίνη
5. Καφείνη
6. Κάναβις
http://www.e-psychology.gr/forum/archive/index.php/t-7298.html?s=10c731a245ff5ba8adc48bed2c61aade
Έρευνα δεύτερη-Βαθμός επικινδυνότητας SOS-Δέκα χειρότερες ναρκωτικές εξαρτησιογόνες ουσίες
1.Heroin - popular street names include smack, skag, and junk.
2.Cocaine - often referred to as snow, flake, coke, and blow.
3.Barbiturates - popular slang names include yellow jackets, reds, blues, Amy's, and rainbows.
4.Street Methadone
5.Alcohol
6.Ketamine - a powerful hallucinogen, often referred to as Special K.
7.Benzodiazepines - a family of sedative drugs.
8.Amphetamines - known as greenies among baseball players.
9.Tobacco
10.Buprenorphine - also called bupe or subbies
Πηγή: http://uk.answers.yahoo.com/question/index?qid=20091110112211AAbT9vb
Όπως αναφέρει σε επιστημονικό υπόμνημά του για το Κέντρο Εγκληματολογικών Μελετών, ο κορυφαίος καθηγητής του Αυτοκρατορικού Κολλεγίου (Imperial College) του Λονδίνου, Ντέιβιντ Νατ, ο οποίος είναι κορυφαίος σύμβουλος της βρετανικής κυβέρνησης για τα ναρκωτικά.
και Δικαίου του King's College του Λονδίνου, το αλκοόλ πρέπει να βρίσκεται στην πέμπτη θέση του νέου καταλόγου επικινδυνότητας - μετά την ηρωίνη, την κοκαϊνη, τα βαρβιτουρικά και τη μεθαδόνη-, ο καπνός στην ένατη θέση, η κάνναβη στην 11η, το LSD στην 14η και το ecstasy στην 18η...
Νομίζουμε τα αποτελέσματα μιλάνε από μόνα τους. Το αλκοόλ ανεβοκατεβαίνει στις βαθμίδες επικινδυνότητας, βλαβερών ουσιών, από την τρίτη μέχρι την πέμπτη θέση. Το τσιγάρο που καπνίζει τα 7/10 του πληθυσμού ανεβοκατεβαίνει από την τέταρτη μέχρι και την ένατη θέση. Το γνωστό τσιγάρο βαρμακοβιομηχανίας, που καπνίζουν οι γονείς στα σπίτια είναι μάλιστα πιο ψηλά από ουσίες όπως η κάνναβη και η μαριχουάνα, ουσίες που είναι μέχρι στιγμής απαγορευμένες στο εμπόριο.
Αυτά είναι τα μέχρι στιγμής δείγματα. Δύο ουσίες όπως το αλκοόλ και το τσιγάρο, παρασκευασμένες μέσα σε πανέμορφα μπουκάλια και καλοσχεδιασμένα πακέτα, εκτινάσσουν τον τζίρο των εσόδων του κράτους (και των βιομηχανιών), σε βαθμό κατακόρυφο, παρότι έχει πολλαπλασιαστεί η τιμή τους, από την ώρα που η χώρα μπήκε και στο ευρώ. Ένα πακέτο τσιγάρα των 150 δραχμών έχει φτάσει στο σημείο να πωλείται εκόμη και 3,40 ευρώ! Και όμως η αποποινικοποίηση καλά κρατεί εδώ και αιώνες.
Και όμως...! Η Κεταμίνη απαγορεύεται, το Αλκοόλ όχι... Είπατε τίποτα; Η έρευνα και η κάθε έρευνα μπορεί να κρύβει συμφέροντα, όμως δεν παύει να λέει και μια μεγάλη αλήθεια... Γιατί εμείς μάθαμε στο σχολείο ότι η επικινδυνότητα ξεκινάει με κλίμακα το 1 και καταλήγει π.χ. στο 10.. Ε δεν μπορεί, να επιτρέπεται η ουσία με επικινδυνότητα βαθμού 3 (αλκοόλ) και να απαγορεύεται η ουσία με επικινδυνότητα βαθμού 4 (κεταμίνη) ενώ ταυτόχρονα επιτρέπεται η ουσία με επικινδυνότητα βαθμού π.χ. 5 (νικοτίνη)...
Κάτι κρύβεται πίσω από το γενικό εμπόριο ουσιών και δεν είναι άλλο από την καλοσχεδιασμένη μελέτη του κάθε καπιταλιστικού κράτους, να δει τι μπορεί να αποκομίσει από την κάθε ουσία, πάντα με το πως θα “πλασαριστεί” στην κοινωνία. Όπως αναφέρει σχετικά ο καθηγητής Ντέιβιντ Νατ, τα κριτήρια επικινδυνότητας για την ταξινόμηση περιλαμβάνουν τη φυσική βλάβη στον άνθρωπο, το βαθμό εξάρτησής του και την κοινωνική βλάβη. "Κανείς δεν υποστηρίζει ότι τα ναρκωτικά δεν είναι επιβλαβή. Το κρίσιμο ερώτημα αφορά την κλίμακα και το βαθμό" επεσήμανε ο πρόεδρος του κρατικού Συμβουλευτικού Συμβουλίου για την Κατάχρηση των Ναρκωτικών, σύμφωνα με τους Times του Λονδίνου. "Πρέπει να το αποδεχτούμε ότι στους νέους αρέσει να πειραματίζονται, με ναρκωτικά και άλλες δυνητικά επιβλαβείς δραστηριότητες… Πρέπει συνεπώς να τους παρέχουμε πιο ακριβείς και αξιόπιστες πληροφορίες" πρόσθεσε.
Ας περάσουμε στα βασικά του νομοσχεδίου-Τι θα προβλέπεται από εδώ και πέρα:
Η δημοσιογράφος Εύα Καραμανώλη σε ρεπορτάζ της στην εφημερίδα “Καθημερινή” αναφέρει:
Την πλήρη αποποινικοποίηση της χρήσης ναρκωτικών ουσιών, αλλά και την τιμωρία σε βαθμό πταίσματος των αδικημάτων της προμήθειας, κατοχής ναρκωτικών ουσιών και της καλλιέργειας ινδικής κάνναβης, εφόσον προορίζονται για αποκλειστική χρήση, προωθεί με νομοσχέδιο το υπουργείο Δικαιοσύνης. Τους βασικούς άξονες του υπό κατάρτιση νομοσχεδίου παρουσίασε στην Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων της Βουλής ο υπουργός Δικαιοσύνης κ. Μ. Παπαϊωάννου. Σύμφωνα με το υπό κατάρτιση νομοσχέδιο, αποποινικοποιείται πλήρως η χρήση ναρκωτικών, χωρίς να προσδιορίζεται -προς το παρόν- το είδος της ουσίας, εφόσον είναι για ιδία χρήση. Ως πταίσματα θα τιμωρούνται τα αδικήματα της προμήθειας και κατοχής ναρκωτικών, καθώς και της καλλιέργειας κάνναβης «σε αριθμό ή έκταση που δικαιολογούνται για την αποκλειστική χρήση του δράστη». Ως προς το αδίκημα της διακίνησης ναρκωτικών, θα αντιμετωπίζεται ως βασικό έγκλημα και θα εξακολουθεί να τιμωρείται σε βαθμό κακουργήματος. Ωστόσο, θα υπάρχει κλιμάκωση στην επιβολή των ποινών που θα διαφοροποιούνται, καθώς η διακίνηση θα διακρίνεται σε ελαφρύτερες, βαρύτερες και ιδιαίτερα σοβαρές περιπτώσεις. Οι ποινές θα κυμαίνονται από 5 - 20 χρόνια (10 - 20, σήμερα). Παράλληλα, οι μεγαλέμποροι δεν θα τυγχάνουν ευνοϊκότερης μεταχείρισης ακόμα και αν επικαλεστούν εξάρτηση από ναρκωτικές ουσίες. Με το νομοσχέδιο καθιερώνεται συνολικότερο σύστημα διάγνωσης - απόδειξης της εξάρτησης, καθώς το δικαστήριο, πέραν της έκθεσης πραγματογνωμοσύνης θα συνεκτιμά έγγραφα που αφορούν την παρακολούθηση θεραπευτικών προγραμμάτων, εργαστηριακές εξετάσεις ή την ύπαρξη ιστορικού ασθενειών συνδεόμενων με τα ναρκωτικά. Επίσης, κατοχυρώνεται το δικαίωμα στη θεραπεία όλων των εξαρτημένων ατόμων που κατηγορούνται για πράξεις που εμπίπτουν στον νόμο περί ναρκωτικών και για άλλα εγκλήματα που αποσκοπούν στη χρήση ουσιών. Θα εξαιρούνται ιδιαιτέρως ειδεχθή εγκλήματα. Τέλος, το υπό κατάρτιση νομοσχέδιο περιλαμβάνει σειρά ευνοϊκών όρων που αφορούν: την εισαγωγή σε πρόγραμμα απεξάρτησης, την παρακολούθηση προγράμματος αποτοξίνωσης και απεξάρτησης εντός των φυλακών, την υφ’ όρων απόλυση για παρακολούθηση προγράμματος απεξάρτησης, την αναβολή άσκησης ποινικής δίωξης, την αναστολή της ισχύος εντάλματος σύλληψης, την αναστολή εκτέλεσης ποινής, την υποχρεωτική αναβολή στράτευσης και την αναβολή της δίκης. Εφόσον δε αποδειχθεί ότι ολοκληρώθηκε το θεραπευτικό πρόγραμμα, προβλέπονται η οριστική παύση της ποινικής δίωξης και η αναστολή της ποινής.
Συμπέρασμα: Το κράτος χάνει πολλά λεφτά από την παράνομη διακίνηση ενώ έχει φτάσει σε σημείο να έχει πρόβλημα στον έλεγχο, την σύλληψη και την ασφαλή καταστροφή των ουσιών, όταν έρχονται στα χέρια του. Η Κυβέρνηση επιθυμεί να τηρήσει πρώτον τις διεθνείς ασφαλιστικές δικλείδες που αφορούν την αποποινικοποίηση και την ελεύθερη διακίνηση αλλά από την άλλη θέλει να φορολογήσει ένα τεράστιο μέρος ουσιών είτε αυτές αφορούν το αλκοόλ είτε το χασίς για να μπορέσει να έχει ακόμη περισσότερα έσοδα (και να μην πάνε όλα στο παρεμπόριο). Όμως το μεγαλύτερο πρόβλημα από όλα είναι πως η Κυβέρνηση και η κάθε κυβέρνηση δεν έχει υπολογίσει σωστά τις δικές της αντιστάσεις και φυσικά το επίπεδο κατανόησης ενός λαού, που τρομάζει στην ιδέα και μόνο για διακίνηση ελεύθερα της λέξης-“ναρκωτικά”. Και αυτό συμβαίνει γιατί ποτέ όλα αυτά τα χρόνια το κράτος δεν φρόντισε να υπάρξει σωστή ενημέρωση, πρόληψη και παραδείγματα στην νεολαία αλλά προτίμησε να δείχνει με το δάχτυλο το “μαύρο κουτί του θανάτου”, φορώντας από έξω μια ταμπέλα “Μην πλησιάζετε”, την ώρα που από πίσω κάποιοι κέρδιζαν τρισεκατομμύρια επωφελούμενοι χιλιάδες θανάτους νέων παιδιών. Τώρα τα πράγματα είναι ακόμη πιο δύσκολα. Το κράτος καλείται να δείξει πως το σύστημα Υγείας που διαθέτει είναι έτοιμο να αντιδράσει, το προσωπικό είναι έτοιμο να δεχθεί και να αγκαλιάσει όλα αυτά τα παιδιά, που η κοινωνία τα κόλλησε μια ταμπέλα με φράσεις του τύπου: “Ο καμμένος”, “Το πρεζόνι”, το “Βαποράκι”, ο “Πρεζάκιας”, ο “Τελειωμένος”, ο “Χωμένος”, ο “αλήτης”, ο “μάγκας” και πάει λέγοντας. Ξέχασε η κοινωνία πως όλοι οι παραπάνω είναι δικά της δημιουργήματα, που κατάντησαν σαν τα ζόμπι στις αμερικάνικες χολιγουντιανές υπερπαραγωγές, να τρώνε την σάρκα τους, να πολλαπλασιάζονται και να γίνονται αδίστακτοι φονιάδες, ληστές και έμποροι, βιαστές και απομονωμένοι για μια δόση των δέκα και των είκοσι ευρώ.
“Το θέμα στα παιδιά μας είναι η ανατροφή από το σπίτι” τονίζουν οι περισσότεροι. Πόσο μάλλον για ένα θέμα που δημιουργεί θάνατο στο ίδιο το σπίτι. Εκεί και αν έχουν ευθύνες οι γονείς. Όταν η αντίληψη της κοινωνίας είναι πως το ποτό και το τσιγάρο δεν είναι “καλά πράγματα” αλλά αφού “επιτρέπονται δεν μπορούμε να κάνουμε και τίποτα”, τότε είναι αυτονόητο πως όταν σε ειδικά μαγαζιά θα υπάρχει η ελεύθερη διακίνηση του βαρβιτουρικού ή της μαριχουάνας, η αντίληψη αυτή θα γίνεται ακόμη πιο επιθετική και θα “απειλεί” την νεολαία...Όμως δεν κρίνεις με γνώμονα αυτό που σου πλασάρεται από την κοινή γνώμη αλλά από αυτό που θα ερευνήσεις και θα μπορέσεις ο ίδιος να κρίνεις... Πόσοι γνωρίζουν πως τα παιδιά στην Ομόνοια ή σε μερικές πλατείες της Λάρισας (γιατί στην Ελασσόνα ευτυχώς τα κρούσματα λιγόστεψαν και τα ποσοστά έχουν πέσει σε σχεδόν μηδενική βάση) τα παιδιά που μέχρι και σήμερα θεωρούνται τα “πρεζάκια” του πεζοδρομίου, ζητιανεύουν όλη την μέρα για να τους χορηγηθεί απο μολυσμένες και πολυχρησιμοποιημένες βελόνες αντί για ηρωίνη, άμμος και ασβέστι με κάτι από ηρωίνη, δημιουργώντας έτσι ένα μόνιμο παιδί-σκιάχτρο που όταν πια στεγνώσει το σώμα του και δεν το έχει ανάγκη ο έμπορος, με μια κανονική πια δόση, το στέλνει στην κόλαση, μια για πάντα; Ποιος γνωρίζει πως την ίδια ώρα που το παιδί αυτό αργοπεθαίνει, ο οποιοσδήποτε τύπος που έχει την οικονομική δυνατότητα μπορεί να ξαπλώσει σε ωραιότατο κρεβάτι στο νοσοκομείο, να του χορηγηθεί η δόση και να ζει ώντας χρήστης μέχρι τα 60 του; Ποιος γνωρίζει ότι έχουν γίνει μηνύσεις και μηνήσεις σε όλη την χώρα, για πολίτες και γιατρούς που κάνανε υπερβολική κατάχρηση συνταγογράφησης φαρμάκων βαριάς μορφής, την ώρα που κάποιοι άλλοι τρέμανε στις πλατείες;
Αυτή είναι η μεγάλη σημασία της αποποινικοποίησης. Ότι όλοι έχουν δικαίωμα στην ζωή και όχι στον αργό θάνατο. Τα “πρεζάκια της πλατείας” είναι άνθρωποι και μάλιστα ασθενείς άνθρωποι. Έχουν ανάγκη από περίθαλψη, συντήρηση και αποτοξίνωση. Το πρόβλημα είναι πόσο έτοιμα είναι τα νοσοκομεία που δεν έχουν πολλές φορές γάζες και αναπνευστικές μάσκες να υποδεχτούν πραγματικά άρρωστους ανθρώπους. Σωματικά και ψυχικά... Εκεί είναι το μεγάλο ζήτημα και το μεγαλύτερο πρόβλημα. Εάν πέσει η κοινωνία στην παγίδα “Όσοι είναι υπέρ της αποποινικοποίησης θα φουμάρουν όλοι μέρα” υπάρχουν δύο λαικίστικες μα τόσο αυθεντικές απαντήσεις: “Φουμάρει η κοινωνία ολόκληρη εδώ και αιώνες, για αυτό έφτασε σε αυτό το χάλι, σήμερα” και “Άλλη δουλειά δεν είχαμε, να είμαστε μαστουρωμένοι όλη μέρα”... Την ποιότητα ζωής δεν την φέρνει ούτε το αλκοόλ ούτε το τσιγαριλίκι. Δεν την φέρνει ούτε η ηρωίνη ούτε η κοκαίνη. Την ποιότητα ζωής την φέρνει η συνειδητοπόιηση ότι όλα τα παραπάνω σου “ομορφαίνουν” για ώρες την ζωή και όταν ξυπνάς από το “όνειρο” βλέπεις για μέρες και μήνες τον πραγματικό εφιάλτη. Νομίζουμε, ότι πολλοί προσπαθήσατε να κόψετε το τσιγάρο. Το νόμιμο τσιγάρο. Θα θέλαμε να μας πείτε κατά την διάρκεια της ημέρας, πόσα νεύρα βγάλατε μέσα στο σπίτι, πόσα κιλά πήρατε σε λίγες εβδομάδες, πόσο στερητικά ασθενείς ήσασταν. Είναι πολύ εύκολο να κολλήσουμε μια ταμπέλα σε ένα παιδί που πεθαίνει. Το δύσκολο είναι να δούμε από τι προήλθε αυτό το χρώμα στο πρόσωπο και στο σώμα του. Από που ξεκίνησε αυτό το παιδί. Δεν μπορεί να ήταν εξωγήινος...
Όταν κοιτάξουμε μέσα μας, μπορούμε να δούμε τι είναι καλό και τι κακό για εμάς. Σε τι έχουμε πειραματιστεί, τι μας χάλασε και τι μας έδωσε δύναμη και παθήματα-μαθήματα σε αυτήν την ζωή. Ο μεγαλύτερος κριτής είναι ο εαυτός μας για εμάς. Κριτής, για τους άλλους συνανθρώπους μας είναι οι πληροφορίες που έχουν σχέση με το τι πέρασε, τι περνάει και τι θα περάσει, εάν έχει επιλέξει ο κάθε χρήστης να καταστρέφει για πάντα τον ίδιο του τον εαυτό.
Προσωπικά, θεωρώ, ότι η αποποινικοποίηση θα ξυπνήσει την κοινωνία, την οικογένεια και θα δώσει σημείο αναθεώρησης πολλών πραγμάτων ανάμεσα στους γονείς και το παιδί. Το αν το κράτος θα κερδίσει περισσότερα ποσώς με ενδιαφέρει. Το αν θα καπνίσει και δοκιμάσει κάποιος που φοβόταν και όλο αυτό τον κάνει ναρκομανή και χρήστη ή απλά του δείξει πως τα ναρκωτικά είναι μια “βλακεία και μισή” και πάλι δεν αφορά το γενικό καλό αλλά το προσωπικό βίτσιου του καθενός... Για να φτάσει κάποιος να δοκιμάσει ουσίες που ήταν μέχρι τώρα απαγορευμένες, θα πρέπει να έχει ή όλα τα προβλήματα λυμμένα ή όλα τα προβλήματα άλυτα. Η απαγόρευση σε πολλές χώρες έφερε έξαρση. Το μοντέλο της αποποινικοποίησης έφερε μείωση. Γιατί πολύ απλά σε τρυφερές ηλικίες η απαγόρευση φέρνει πείσμα και εγωισμό. Και το πείσμα φέρνει πειραματισμό. Και ο πειραματισμός οδήγησε το 10% του πληθυσμού να κερδίζει χρήματα και το υπόλοιπο εξαρτημένο ποσοστό ανθρώπων, να πεθαίνει στις πλατείες...
Αυτό πρέπει να καταλάβουν οι γονείς. Δεν θα χάσουν ποτέ τα παιδιά τους από τα σπίτια τους επειδή θα υπάρχουν τα ναρκωτικά νόμιμα έξω. Γιατί η ουσία είναι μία. Τα ναρκωτικά υπήρχαν πάντα έξω από τα σπίτια. Πάντα βρισκόντουσαν έτοιμα να δεχτούν εκείνον, που ήταν απληροφόρητος, στεναχωρημένος, πιεσμένος, καταπιεσμένος. Πάντα βρισκόντουσαν μέσα στα σπίτια τα “ναρκωτικά”... Μέσα σε ένα ντουλάπι που άνοιγε για τους καλεσμένους... Μέσα στο αυτοκίνητο... Για να κάνουν παρέα σε ένα ταξίδι, την ώρα που το παιδί καθόταν στις πίσω θέσεις και ρούφαγε τον καπνό, χωρίς να μπορεί να πει “Σταματήστε”...
Θέλω να τελειώσω με δυο φράσεις-παραδείγματα... Όταν εξάλλου έχεις δει φίλους να “χάνονται” μέσα στον κόσμο των ουσιών και να χάνουν όλο αυτό το συναίσθημα που σου δίνει η ίδια η αξία της ζωής...
“Σιχάθηκα τις νύχτες τις λευκές...Σαν άνθρωπος και εγώ θέλω να ζήσω”... έλεγαν σε ένα κομμάτι τους οι αδελφοί Κατσιμήχα... Και φυσικά έδειχναν με την φράση “Σαν άνθρωπος” πως όταν πέφτεις στα ναρκωτικά, δεν είσαι πια άνθρωπος...
“Πρέζες υπάρχουν πολλές, δεν είναι μόνο η ηρωίνη...Αλλά η ηρωίνη σκοτώνει” έλεγε ο Παύλος Σιδηρόπουλος... Μέχρι σήμερα, πολλοί δεν κοιτάνε τι είπε ο Σιδηρόπουλος αλλά ποιος το είπε, προπαγανδίζοντας τον άρρωστο Παύλο ότι όφειλε να τα κόψει και να είναι αυτός το πρότυπο. Ξεχνάνε πως ο ίδιος ήταν ασθενής με πολύ βαριά συμπτώματα από τα ναρκωτικά, που αποτέλεσαν και το τέλος της ίδιας του της ζωής, παρότι αυτός δεν σταματούσε να φωνάζει στον κόσμο, να μην πέσει στα ναρκωτικά.
Εάν το κεντρικό νόημα που βγάλατε είναι πως ο γραφών είναι υπέρ γιατί...“α καλά αυτός το χει καπνίσει το τσιγαριλίκι του” μάλλον πρέπει να γυρίσετε ξανά στα θρανία και να ξεψαχνίσετε τα ελληνικά σας...Στα ίδια σχολεία που κοιτούσαμε πάντα να κάνουμε κοπάνα όλοι μας, από το να ζητήσουμε από τους καθηγητές μας να μας μιλήσουν για τα ναρκωτικά. Από το ίδιο ελληνικό σχολείο που οι λέξεις “σεξ-ναρκωτικά-ασθένειες” ήταν μόνο για τους...τίτλους... Εάν πάλι το νόημα που βγάλατε είναι άλλο, πως η χώρα που γέννησε τον πολιτισμό, την σάτιρα, την τέχνη, την παιδεία, κάτι ξέχασε να σας πει... Τότε, επισκεφτείτε κάποιον έμπιστο ψυχολόγο, παθολόγο και γιατρό της δικής σας εμπιστοσύνης, ρωτήστε τον και στην συνέχεια μπείτε στο σπίτι και όταν αποφασίσετε να μιλήσετε και να πληροφορήσετε το παιδί σας, εκείνη τουλάχιστον την ώρα, σβήστε το τσιγάρο σας... Είναι απίστευτα προκλητικό να μιλάτε για τα “κακά ναρκωτικά” την ώρα που κρατάτε το “καλό ναρκωτικό” στα δυο σας δάχτυλα...
Όταν το δάχτυλο έδειχνε το φεγγάρι ο ηλίθιος κοίταζε το δάχτυλο...
Ας δούμε μια φορά το φεγγάρι και ας σταματήσουμε να κατακρίνουμε και να βγάζουμε λάθος συμπεράσματα...
Όλα τα πράγματα, όπως η παιδεία σε έναν έφηβο, χτίζονται πρώτα μέσα από την οικογένεια και μετά από την σχολική εκπαίδευση. Και αν για αυτήν την ρημάδα την εκπαίδευση στην Ελλάδα, τα σχόλια πάνε και έρχονται, η παιδεία μέσα από την οικογενειακή θαλπωρή ήταν πάντα το σημείο υπερηφάνιας του Έλληνα. Ποιος ξεχνάει άλλωστε το “Πατρίς-θρησκεία-οικογένεια”;
Βρισκόμαστε λοιπόν στο 2011. Και η Κυβέρνηση του Δ.Ν.Τ. προχωρά κατά την ταπεινή μας γνώμη στην μοναδική σωστή κίνηση (έτσι δείχνει τουλάχιστον μέχρι στιγμής) απέναντι στην κοινωνία και τα προβλήματα που την ταλανίζουν στο θέμα των ναρκωτικών. Ψηφίζει νομοσχέδιο υπέρ της αποποινικοποίησης.
Πριν όμως περάσουμε στα βασικά του νομοσχεδίου, ας δούμε τι συνέβαινε μέχρι τώρα:
Στο Σικάγο, την μακρινή περίοδο 1920-1933, κηρύχθηκε παράνομη με συνταγματική πρόνοια η παρασκευή, διακίνηση, εισαγωγή, εξαγωγή και πώληση αλκοολούχων ποτών. Δεν πέρασε μεγάλο διάστημα και η μαύρη αγορά άρχισε να ανθίζει, το έγκλημα να κινείται ανοδικά και οι οργανωμένες συμμορίες να ευημερούν και να κερδίζουν πολιτική επιρροή. Η αστυνόμευση ήταν δύσκολη υπόθεση, με αποτέλεσμα να ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια τα παράνομα αποστακτήρια και μπαρ. Τα σημεία πώλησης έφθασαν τα 30.000, σχεδόν διπλάσια σε σχέση με την προ-Ποτοαπαγόρευσης εποχή. Η διαφθορά στους κόλπους της αστυνομίας κάλπαζε, καθώς οι πειρασμοί για τους γλίσχρα αμειβόμενους αστυνομικούς ήταν μεγάλοι. Ο Αλ Καπόνε κόμπαζε ότι είχε στο μισθολόγιό του τη μισή αστυνομία του Σικάγου. Πολλοί γιατροί θησαύριζαν συνταγογραφώντας ουίσκι για ιατρικούς λόγους, που ήταν νόμιμο και διατίθετο από τα φαρμακεία. Υπολογίστηκε ότι το κράτος έχανε κάθε χρόνο 500 εκατομμύρια δολάρια από τη φορολογία του αλκοόλ.
Στα θετικά της Ποτοαπαγόρευσης ήταν η δραστική μείωση των θανάτων από ασθένειες σχετιζόμενες με το αλκοόλ, όπως και η πτώση της συναφούς εγκληματικότητας. Όμως, επτά χρόνια μετά την επιβολή της ποτοαπαγόρευσης οι θάνατοι άρχισαν να αυξάνονται, ενώ τα ποτά-μπόμπες συνέβαλαν στη σημαντική άνοδο των τυφλώσεων και των παραλύσεων.
Στις 5 Δεκεμβρίου του 1933, η Ποτοαπαγόρευση ήρθη στο μεγαλύτερο μέρος των ΗΠΑ, μετά την υιοθέτηση από το Κογκρέσο της 21ης Τροποποίησης του Συντάγματος. Το Μισισιπί ήταν η τελευταία πολιτεία που νομιμοποίησε και πάλι το αλκοόλ το 1966 ενώ στην συνέχεια τα έσοδα για το κράτος, πολλαπλασιάστηκαν και φυσικά το ποσοστό των χρηστών αλκοόλ έπεσε κατακόρυφα.
Όμως για σταθείτε... Μιλάμε για ναρκωτικά και το παράδειγμά μας είναι το αλκοόλ. Το αλκοόλ. Αυτό που υπάρχει σε κάθε σπίτι, σε κάθε μπαρ και φυσικά σε κάθε κάβα και διακινείται κανονικά στο εμπόριο. Μάλιστα σχετικές έρευνες, εκ των οποίων έχουμε εξασφαλίσει τις δύο, αναφέρουν:
Έρευνα πρώτη- Βαθμός επικινδυνότητας SOS- Έξι χειρότερες ναρκωτικές εξαρτησιογόνες ουσίες
1. Ηρωίνη
2. Κοκαίνη
3. Αλκοόλ
4. Νικοτίνη
5. Καφείνη
6. Κάναβις
http://www.e-psychology.gr/forum/archive/index.php/t-7298.html?s=10c731a245ff5ba8adc48bed2c61aade
Έρευνα δεύτερη-Βαθμός επικινδυνότητας SOS-Δέκα χειρότερες ναρκωτικές εξαρτησιογόνες ουσίες
1.Heroin - popular street names include smack, skag, and junk.
2.Cocaine - often referred to as snow, flake, coke, and blow.
3.Barbiturates - popular slang names include yellow jackets, reds, blues, Amy's, and rainbows.
4.Street Methadone
5.Alcohol
6.Ketamine - a powerful hallucinogen, often referred to as Special K.
7.Benzodiazepines - a family of sedative drugs.
8.Amphetamines - known as greenies among baseball players.
9.Tobacco
10.Buprenorphine - also called bupe or subbies
Πηγή: http://uk.answers.yahoo.com/question/index?qid=20091110112211AAbT9vb
Όπως αναφέρει σε επιστημονικό υπόμνημά του για το Κέντρο Εγκληματολογικών Μελετών, ο κορυφαίος καθηγητής του Αυτοκρατορικού Κολλεγίου (Imperial College) του Λονδίνου, Ντέιβιντ Νατ, ο οποίος είναι κορυφαίος σύμβουλος της βρετανικής κυβέρνησης για τα ναρκωτικά.
και Δικαίου του King's College του Λονδίνου, το αλκοόλ πρέπει να βρίσκεται στην πέμπτη θέση του νέου καταλόγου επικινδυνότητας - μετά την ηρωίνη, την κοκαϊνη, τα βαρβιτουρικά και τη μεθαδόνη-, ο καπνός στην ένατη θέση, η κάνναβη στην 11η, το LSD στην 14η και το ecstasy στην 18η...
Νομίζουμε τα αποτελέσματα μιλάνε από μόνα τους. Το αλκοόλ ανεβοκατεβαίνει στις βαθμίδες επικινδυνότητας, βλαβερών ουσιών, από την τρίτη μέχρι την πέμπτη θέση. Το τσιγάρο που καπνίζει τα 7/10 του πληθυσμού ανεβοκατεβαίνει από την τέταρτη μέχρι και την ένατη θέση. Το γνωστό τσιγάρο βαρμακοβιομηχανίας, που καπνίζουν οι γονείς στα σπίτια είναι μάλιστα πιο ψηλά από ουσίες όπως η κάνναβη και η μαριχουάνα, ουσίες που είναι μέχρι στιγμής απαγορευμένες στο εμπόριο.
Αυτά είναι τα μέχρι στιγμής δείγματα. Δύο ουσίες όπως το αλκοόλ και το τσιγάρο, παρασκευασμένες μέσα σε πανέμορφα μπουκάλια και καλοσχεδιασμένα πακέτα, εκτινάσσουν τον τζίρο των εσόδων του κράτους (και των βιομηχανιών), σε βαθμό κατακόρυφο, παρότι έχει πολλαπλασιαστεί η τιμή τους, από την ώρα που η χώρα μπήκε και στο ευρώ. Ένα πακέτο τσιγάρα των 150 δραχμών έχει φτάσει στο σημείο να πωλείται εκόμη και 3,40 ευρώ! Και όμως η αποποινικοποίηση καλά κρατεί εδώ και αιώνες.
Και όμως...! Η Κεταμίνη απαγορεύεται, το Αλκοόλ όχι... Είπατε τίποτα; Η έρευνα και η κάθε έρευνα μπορεί να κρύβει συμφέροντα, όμως δεν παύει να λέει και μια μεγάλη αλήθεια... Γιατί εμείς μάθαμε στο σχολείο ότι η επικινδυνότητα ξεκινάει με κλίμακα το 1 και καταλήγει π.χ. στο 10.. Ε δεν μπορεί, να επιτρέπεται η ουσία με επικινδυνότητα βαθμού 3 (αλκοόλ) και να απαγορεύεται η ουσία με επικινδυνότητα βαθμού 4 (κεταμίνη) ενώ ταυτόχρονα επιτρέπεται η ουσία με επικινδυνότητα βαθμού π.χ. 5 (νικοτίνη)...
Κάτι κρύβεται πίσω από το γενικό εμπόριο ουσιών και δεν είναι άλλο από την καλοσχεδιασμένη μελέτη του κάθε καπιταλιστικού κράτους, να δει τι μπορεί να αποκομίσει από την κάθε ουσία, πάντα με το πως θα “πλασαριστεί” στην κοινωνία. Όπως αναφέρει σχετικά ο καθηγητής Ντέιβιντ Νατ, τα κριτήρια επικινδυνότητας για την ταξινόμηση περιλαμβάνουν τη φυσική βλάβη στον άνθρωπο, το βαθμό εξάρτησής του και την κοινωνική βλάβη. "Κανείς δεν υποστηρίζει ότι τα ναρκωτικά δεν είναι επιβλαβή. Το κρίσιμο ερώτημα αφορά την κλίμακα και το βαθμό" επεσήμανε ο πρόεδρος του κρατικού Συμβουλευτικού Συμβουλίου για την Κατάχρηση των Ναρκωτικών, σύμφωνα με τους Times του Λονδίνου. "Πρέπει να το αποδεχτούμε ότι στους νέους αρέσει να πειραματίζονται, με ναρκωτικά και άλλες δυνητικά επιβλαβείς δραστηριότητες… Πρέπει συνεπώς να τους παρέχουμε πιο ακριβείς και αξιόπιστες πληροφορίες" πρόσθεσε.
Ας περάσουμε στα βασικά του νομοσχεδίου-Τι θα προβλέπεται από εδώ και πέρα:
Η δημοσιογράφος Εύα Καραμανώλη σε ρεπορτάζ της στην εφημερίδα “Καθημερινή” αναφέρει:
Την πλήρη αποποινικοποίηση της χρήσης ναρκωτικών ουσιών, αλλά και την τιμωρία σε βαθμό πταίσματος των αδικημάτων της προμήθειας, κατοχής ναρκωτικών ουσιών και της καλλιέργειας ινδικής κάνναβης, εφόσον προορίζονται για αποκλειστική χρήση, προωθεί με νομοσχέδιο το υπουργείο Δικαιοσύνης. Τους βασικούς άξονες του υπό κατάρτιση νομοσχεδίου παρουσίασε στην Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων της Βουλής ο υπουργός Δικαιοσύνης κ. Μ. Παπαϊωάννου. Σύμφωνα με το υπό κατάρτιση νομοσχέδιο, αποποινικοποιείται πλήρως η χρήση ναρκωτικών, χωρίς να προσδιορίζεται -προς το παρόν- το είδος της ουσίας, εφόσον είναι για ιδία χρήση. Ως πταίσματα θα τιμωρούνται τα αδικήματα της προμήθειας και κατοχής ναρκωτικών, καθώς και της καλλιέργειας κάνναβης «σε αριθμό ή έκταση που δικαιολογούνται για την αποκλειστική χρήση του δράστη». Ως προς το αδίκημα της διακίνησης ναρκωτικών, θα αντιμετωπίζεται ως βασικό έγκλημα και θα εξακολουθεί να τιμωρείται σε βαθμό κακουργήματος. Ωστόσο, θα υπάρχει κλιμάκωση στην επιβολή των ποινών που θα διαφοροποιούνται, καθώς η διακίνηση θα διακρίνεται σε ελαφρύτερες, βαρύτερες και ιδιαίτερα σοβαρές περιπτώσεις. Οι ποινές θα κυμαίνονται από 5 - 20 χρόνια (10 - 20, σήμερα). Παράλληλα, οι μεγαλέμποροι δεν θα τυγχάνουν ευνοϊκότερης μεταχείρισης ακόμα και αν επικαλεστούν εξάρτηση από ναρκωτικές ουσίες. Με το νομοσχέδιο καθιερώνεται συνολικότερο σύστημα διάγνωσης - απόδειξης της εξάρτησης, καθώς το δικαστήριο, πέραν της έκθεσης πραγματογνωμοσύνης θα συνεκτιμά έγγραφα που αφορούν την παρακολούθηση θεραπευτικών προγραμμάτων, εργαστηριακές εξετάσεις ή την ύπαρξη ιστορικού ασθενειών συνδεόμενων με τα ναρκωτικά. Επίσης, κατοχυρώνεται το δικαίωμα στη θεραπεία όλων των εξαρτημένων ατόμων που κατηγορούνται για πράξεις που εμπίπτουν στον νόμο περί ναρκωτικών και για άλλα εγκλήματα που αποσκοπούν στη χρήση ουσιών. Θα εξαιρούνται ιδιαιτέρως ειδεχθή εγκλήματα. Τέλος, το υπό κατάρτιση νομοσχέδιο περιλαμβάνει σειρά ευνοϊκών όρων που αφορούν: την εισαγωγή σε πρόγραμμα απεξάρτησης, την παρακολούθηση προγράμματος αποτοξίνωσης και απεξάρτησης εντός των φυλακών, την υφ’ όρων απόλυση για παρακολούθηση προγράμματος απεξάρτησης, την αναβολή άσκησης ποινικής δίωξης, την αναστολή της ισχύος εντάλματος σύλληψης, την αναστολή εκτέλεσης ποινής, την υποχρεωτική αναβολή στράτευσης και την αναβολή της δίκης. Εφόσον δε αποδειχθεί ότι ολοκληρώθηκε το θεραπευτικό πρόγραμμα, προβλέπονται η οριστική παύση της ποινικής δίωξης και η αναστολή της ποινής.
Συμπέρασμα: Το κράτος χάνει πολλά λεφτά από την παράνομη διακίνηση ενώ έχει φτάσει σε σημείο να έχει πρόβλημα στον έλεγχο, την σύλληψη και την ασφαλή καταστροφή των ουσιών, όταν έρχονται στα χέρια του. Η Κυβέρνηση επιθυμεί να τηρήσει πρώτον τις διεθνείς ασφαλιστικές δικλείδες που αφορούν την αποποινικοποίηση και την ελεύθερη διακίνηση αλλά από την άλλη θέλει να φορολογήσει ένα τεράστιο μέρος ουσιών είτε αυτές αφορούν το αλκοόλ είτε το χασίς για να μπορέσει να έχει ακόμη περισσότερα έσοδα (και να μην πάνε όλα στο παρεμπόριο). Όμως το μεγαλύτερο πρόβλημα από όλα είναι πως η Κυβέρνηση και η κάθε κυβέρνηση δεν έχει υπολογίσει σωστά τις δικές της αντιστάσεις και φυσικά το επίπεδο κατανόησης ενός λαού, που τρομάζει στην ιδέα και μόνο για διακίνηση ελεύθερα της λέξης-“ναρκωτικά”. Και αυτό συμβαίνει γιατί ποτέ όλα αυτά τα χρόνια το κράτος δεν φρόντισε να υπάρξει σωστή ενημέρωση, πρόληψη και παραδείγματα στην νεολαία αλλά προτίμησε να δείχνει με το δάχτυλο το “μαύρο κουτί του θανάτου”, φορώντας από έξω μια ταμπέλα “Μην πλησιάζετε”, την ώρα που από πίσω κάποιοι κέρδιζαν τρισεκατομμύρια επωφελούμενοι χιλιάδες θανάτους νέων παιδιών. Τώρα τα πράγματα είναι ακόμη πιο δύσκολα. Το κράτος καλείται να δείξει πως το σύστημα Υγείας που διαθέτει είναι έτοιμο να αντιδράσει, το προσωπικό είναι έτοιμο να δεχθεί και να αγκαλιάσει όλα αυτά τα παιδιά, που η κοινωνία τα κόλλησε μια ταμπέλα με φράσεις του τύπου: “Ο καμμένος”, “Το πρεζόνι”, το “Βαποράκι”, ο “Πρεζάκιας”, ο “Τελειωμένος”, ο “Χωμένος”, ο “αλήτης”, ο “μάγκας” και πάει λέγοντας. Ξέχασε η κοινωνία πως όλοι οι παραπάνω είναι δικά της δημιουργήματα, που κατάντησαν σαν τα ζόμπι στις αμερικάνικες χολιγουντιανές υπερπαραγωγές, να τρώνε την σάρκα τους, να πολλαπλασιάζονται και να γίνονται αδίστακτοι φονιάδες, ληστές και έμποροι, βιαστές και απομονωμένοι για μια δόση των δέκα και των είκοσι ευρώ.
“Το θέμα στα παιδιά μας είναι η ανατροφή από το σπίτι” τονίζουν οι περισσότεροι. Πόσο μάλλον για ένα θέμα που δημιουργεί θάνατο στο ίδιο το σπίτι. Εκεί και αν έχουν ευθύνες οι γονείς. Όταν η αντίληψη της κοινωνίας είναι πως το ποτό και το τσιγάρο δεν είναι “καλά πράγματα” αλλά αφού “επιτρέπονται δεν μπορούμε να κάνουμε και τίποτα”, τότε είναι αυτονόητο πως όταν σε ειδικά μαγαζιά θα υπάρχει η ελεύθερη διακίνηση του βαρβιτουρικού ή της μαριχουάνας, η αντίληψη αυτή θα γίνεται ακόμη πιο επιθετική και θα “απειλεί” την νεολαία...Όμως δεν κρίνεις με γνώμονα αυτό που σου πλασάρεται από την κοινή γνώμη αλλά από αυτό που θα ερευνήσεις και θα μπορέσεις ο ίδιος να κρίνεις... Πόσοι γνωρίζουν πως τα παιδιά στην Ομόνοια ή σε μερικές πλατείες της Λάρισας (γιατί στην Ελασσόνα ευτυχώς τα κρούσματα λιγόστεψαν και τα ποσοστά έχουν πέσει σε σχεδόν μηδενική βάση) τα παιδιά που μέχρι και σήμερα θεωρούνται τα “πρεζάκια” του πεζοδρομίου, ζητιανεύουν όλη την μέρα για να τους χορηγηθεί απο μολυσμένες και πολυχρησιμοποιημένες βελόνες αντί για ηρωίνη, άμμος και ασβέστι με κάτι από ηρωίνη, δημιουργώντας έτσι ένα μόνιμο παιδί-σκιάχτρο που όταν πια στεγνώσει το σώμα του και δεν το έχει ανάγκη ο έμπορος, με μια κανονική πια δόση, το στέλνει στην κόλαση, μια για πάντα; Ποιος γνωρίζει πως την ίδια ώρα που το παιδί αυτό αργοπεθαίνει, ο οποιοσδήποτε τύπος που έχει την οικονομική δυνατότητα μπορεί να ξαπλώσει σε ωραιότατο κρεβάτι στο νοσοκομείο, να του χορηγηθεί η δόση και να ζει ώντας χρήστης μέχρι τα 60 του; Ποιος γνωρίζει ότι έχουν γίνει μηνύσεις και μηνήσεις σε όλη την χώρα, για πολίτες και γιατρούς που κάνανε υπερβολική κατάχρηση συνταγογράφησης φαρμάκων βαριάς μορφής, την ώρα που κάποιοι άλλοι τρέμανε στις πλατείες;
Αυτή είναι η μεγάλη σημασία της αποποινικοποίησης. Ότι όλοι έχουν δικαίωμα στην ζωή και όχι στον αργό θάνατο. Τα “πρεζάκια της πλατείας” είναι άνθρωποι και μάλιστα ασθενείς άνθρωποι. Έχουν ανάγκη από περίθαλψη, συντήρηση και αποτοξίνωση. Το πρόβλημα είναι πόσο έτοιμα είναι τα νοσοκομεία που δεν έχουν πολλές φορές γάζες και αναπνευστικές μάσκες να υποδεχτούν πραγματικά άρρωστους ανθρώπους. Σωματικά και ψυχικά... Εκεί είναι το μεγάλο ζήτημα και το μεγαλύτερο πρόβλημα. Εάν πέσει η κοινωνία στην παγίδα “Όσοι είναι υπέρ της αποποινικοποίησης θα φουμάρουν όλοι μέρα” υπάρχουν δύο λαικίστικες μα τόσο αυθεντικές απαντήσεις: “Φουμάρει η κοινωνία ολόκληρη εδώ και αιώνες, για αυτό έφτασε σε αυτό το χάλι, σήμερα” και “Άλλη δουλειά δεν είχαμε, να είμαστε μαστουρωμένοι όλη μέρα”... Την ποιότητα ζωής δεν την φέρνει ούτε το αλκοόλ ούτε το τσιγαριλίκι. Δεν την φέρνει ούτε η ηρωίνη ούτε η κοκαίνη. Την ποιότητα ζωής την φέρνει η συνειδητοπόιηση ότι όλα τα παραπάνω σου “ομορφαίνουν” για ώρες την ζωή και όταν ξυπνάς από το “όνειρο” βλέπεις για μέρες και μήνες τον πραγματικό εφιάλτη. Νομίζουμε, ότι πολλοί προσπαθήσατε να κόψετε το τσιγάρο. Το νόμιμο τσιγάρο. Θα θέλαμε να μας πείτε κατά την διάρκεια της ημέρας, πόσα νεύρα βγάλατε μέσα στο σπίτι, πόσα κιλά πήρατε σε λίγες εβδομάδες, πόσο στερητικά ασθενείς ήσασταν. Είναι πολύ εύκολο να κολλήσουμε μια ταμπέλα σε ένα παιδί που πεθαίνει. Το δύσκολο είναι να δούμε από τι προήλθε αυτό το χρώμα στο πρόσωπο και στο σώμα του. Από που ξεκίνησε αυτό το παιδί. Δεν μπορεί να ήταν εξωγήινος...
Όταν κοιτάξουμε μέσα μας, μπορούμε να δούμε τι είναι καλό και τι κακό για εμάς. Σε τι έχουμε πειραματιστεί, τι μας χάλασε και τι μας έδωσε δύναμη και παθήματα-μαθήματα σε αυτήν την ζωή. Ο μεγαλύτερος κριτής είναι ο εαυτός μας για εμάς. Κριτής, για τους άλλους συνανθρώπους μας είναι οι πληροφορίες που έχουν σχέση με το τι πέρασε, τι περνάει και τι θα περάσει, εάν έχει επιλέξει ο κάθε χρήστης να καταστρέφει για πάντα τον ίδιο του τον εαυτό.
Προσωπικά, θεωρώ, ότι η αποποινικοποίηση θα ξυπνήσει την κοινωνία, την οικογένεια και θα δώσει σημείο αναθεώρησης πολλών πραγμάτων ανάμεσα στους γονείς και το παιδί. Το αν το κράτος θα κερδίσει περισσότερα ποσώς με ενδιαφέρει. Το αν θα καπνίσει και δοκιμάσει κάποιος που φοβόταν και όλο αυτό τον κάνει ναρκομανή και χρήστη ή απλά του δείξει πως τα ναρκωτικά είναι μια “βλακεία και μισή” και πάλι δεν αφορά το γενικό καλό αλλά το προσωπικό βίτσιου του καθενός... Για να φτάσει κάποιος να δοκιμάσει ουσίες που ήταν μέχρι τώρα απαγορευμένες, θα πρέπει να έχει ή όλα τα προβλήματα λυμμένα ή όλα τα προβλήματα άλυτα. Η απαγόρευση σε πολλές χώρες έφερε έξαρση. Το μοντέλο της αποποινικοποίησης έφερε μείωση. Γιατί πολύ απλά σε τρυφερές ηλικίες η απαγόρευση φέρνει πείσμα και εγωισμό. Και το πείσμα φέρνει πειραματισμό. Και ο πειραματισμός οδήγησε το 10% του πληθυσμού να κερδίζει χρήματα και το υπόλοιπο εξαρτημένο ποσοστό ανθρώπων, να πεθαίνει στις πλατείες...
Αυτό πρέπει να καταλάβουν οι γονείς. Δεν θα χάσουν ποτέ τα παιδιά τους από τα σπίτια τους επειδή θα υπάρχουν τα ναρκωτικά νόμιμα έξω. Γιατί η ουσία είναι μία. Τα ναρκωτικά υπήρχαν πάντα έξω από τα σπίτια. Πάντα βρισκόντουσαν έτοιμα να δεχτούν εκείνον, που ήταν απληροφόρητος, στεναχωρημένος, πιεσμένος, καταπιεσμένος. Πάντα βρισκόντουσαν μέσα στα σπίτια τα “ναρκωτικά”... Μέσα σε ένα ντουλάπι που άνοιγε για τους καλεσμένους... Μέσα στο αυτοκίνητο... Για να κάνουν παρέα σε ένα ταξίδι, την ώρα που το παιδί καθόταν στις πίσω θέσεις και ρούφαγε τον καπνό, χωρίς να μπορεί να πει “Σταματήστε”...
Θέλω να τελειώσω με δυο φράσεις-παραδείγματα... Όταν εξάλλου έχεις δει φίλους να “χάνονται” μέσα στον κόσμο των ουσιών και να χάνουν όλο αυτό το συναίσθημα που σου δίνει η ίδια η αξία της ζωής...
“Σιχάθηκα τις νύχτες τις λευκές...Σαν άνθρωπος και εγώ θέλω να ζήσω”... έλεγαν σε ένα κομμάτι τους οι αδελφοί Κατσιμήχα... Και φυσικά έδειχναν με την φράση “Σαν άνθρωπος” πως όταν πέφτεις στα ναρκωτικά, δεν είσαι πια άνθρωπος...
“Πρέζες υπάρχουν πολλές, δεν είναι μόνο η ηρωίνη...Αλλά η ηρωίνη σκοτώνει” έλεγε ο Παύλος Σιδηρόπουλος... Μέχρι σήμερα, πολλοί δεν κοιτάνε τι είπε ο Σιδηρόπουλος αλλά ποιος το είπε, προπαγανδίζοντας τον άρρωστο Παύλο ότι όφειλε να τα κόψει και να είναι αυτός το πρότυπο. Ξεχνάνε πως ο ίδιος ήταν ασθενής με πολύ βαριά συμπτώματα από τα ναρκωτικά, που αποτέλεσαν και το τέλος της ίδιας του της ζωής, παρότι αυτός δεν σταματούσε να φωνάζει στον κόσμο, να μην πέσει στα ναρκωτικά.
Εάν το κεντρικό νόημα που βγάλατε είναι πως ο γραφών είναι υπέρ γιατί...“α καλά αυτός το χει καπνίσει το τσιγαριλίκι του” μάλλον πρέπει να γυρίσετε ξανά στα θρανία και να ξεψαχνίσετε τα ελληνικά σας...Στα ίδια σχολεία που κοιτούσαμε πάντα να κάνουμε κοπάνα όλοι μας, από το να ζητήσουμε από τους καθηγητές μας να μας μιλήσουν για τα ναρκωτικά. Από το ίδιο ελληνικό σχολείο που οι λέξεις “σεξ-ναρκωτικά-ασθένειες” ήταν μόνο για τους...τίτλους... Εάν πάλι το νόημα που βγάλατε είναι άλλο, πως η χώρα που γέννησε τον πολιτισμό, την σάτιρα, την τέχνη, την παιδεία, κάτι ξέχασε να σας πει... Τότε, επισκεφτείτε κάποιον έμπιστο ψυχολόγο, παθολόγο και γιατρό της δικής σας εμπιστοσύνης, ρωτήστε τον και στην συνέχεια μπείτε στο σπίτι και όταν αποφασίσετε να μιλήσετε και να πληροφορήσετε το παιδί σας, εκείνη τουλάχιστον την ώρα, σβήστε το τσιγάρο σας... Είναι απίστευτα προκλητικό να μιλάτε για τα “κακά ναρκωτικά” την ώρα που κρατάτε το “καλό ναρκωτικό” στα δυο σας δάχτυλα...
Όταν το δάχτυλο έδειχνε το φεγγάρι ο ηλίθιος κοίταζε το δάχτυλο...
Ας δούμε μια φορά το φεγγάρι και ας σταματήσουμε να κατακρίνουμε και να βγάζουμε λάθος συμπεράσματα...
