Δεν προτίθεμαι να αναφέρω ονομαστικά τις οικογένειες αυτές, γιατί υπάρχει περίπτωση να αντιδράσουν, αφού ίσως να μη γνωρίζουν ότι είναι τούρκικης καταγωγής. Ακόμα, είναι βέβαιο ότι στην Ελασσόνα έμειναν κάποιοι Τούρκοι, Αρβανίτες, Βούλγαροι και Αρμένιοι. Όλων αυτών τα ονοματεπώνυμα έχουν εκχριστιανιστεί. Όμως, υπάρχουν εκατοντάδες επίθετα τούρκικης προέλευσης, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχουν σχέση με τους Τούρκους. Τα περισσότερα είναι είτε παρατσούκλια είτε από το είδος της εργασίας ή από άλλους πολλούς λόγους. Σε σχετικό τύπο με τον τίτλο «Τουρκικά επώνυμα και τουρκικές λέξεις που υπάρχουν στην καθομιλουμένη ελληνική» είναι τόσο πολλές, που τις χρησιμοποιούμε διαρκώς και αποτελούν μέρος της καθομιλουμένης. Ως ένα βαθμό, δηλαδή, μιλάμε και λίγα τουρκικά.

Να καταγράψουμε μερικές τέτοιες λέξεις:
Μπούζι = πάγος, κρύο
Μπερεκέτης – μπερεκέτης = αφθονία
Αχμάκης = κουτός
Δερβένι = στενό πέρασμα
Ζαμάνης = χρόνια και ζαμάνια
Γιαχνί = γιαχνί
Καούνι = πεπόνι
Καζίκης, καζίκη = παλούκι
Καλέμη = κοπίδι
Καρντάσης = αδελφός
Ντουμάνι = καπνός
Νταβατζής = μαστρωπός
Ντέρτι = καημός
Κατζαμάν = πελώριος
Αδάμος = χρήσιμος
Αλμπάνης = πεταλωτής
Αμανάτι = παρακαταθήκη
Αμπατζής = πωλητής αμπάδων
Αρναούτης = Αλβανός
Ασίκης = αγαπητικός
Ατζέμης = Πέρσης
Μπασλής = κορυφαίος
Μπεκιάρης = άγαμος
Μπερεκέτι = αφθονία
Βουγιούκος = μουστακαλής
Γαϊτάνης = κορδόνι
Γαλλής = ακριβός, δαπανηρός
Γεκενίδης = ανεψιός
Γιολδάσης = σύντροφος
Γιούτσος = ψηλός
Γκιούλη = τριαντάφυλλο
Γκιούλμας = κεφάλας
Ντελής = κοντός
Ντιρέκι = στύλος
Δόλγηρας = μαραγκός
Ζορμπάς = ταραξίας
Καζάκης ή Κοζάκης = κοζάκος
Καλαϊτζής = γανωματής
Καλαμπαλίκη = πλήθος
Καλτάκη = πόρνη
Καραγκιόζης = μαυρομάτης
Καράς = μαύρος
Καρίπης, Καριπίδης = άγνωστος
Κεσκίνης = κοφτερός
Κιούσης = θυμός
Κουτλής = τυχερός
Μουταφίδης = αυτός που κάνει σχοινιά
Μπαμπατζιάνης = ζωηρός
Μπόλης = άφθονος, μπόλικος
Νταμάνης = ποδόγυρος
Μπουνταλός = κουτός
Ντόκος = χορτάτος
Πατάκης = χαστούκι
Ποντακίδι = κλαδί
Σαράτσης = σελοποιός
Σκιτζής = μπαλωματής
Ταζές = νωπός
Ταμπάκης = βυρσοδέψης
Τσιβή = καρφί
Τσολάκης = μονόχειρας
Χουρίδης = φιλελεύθερος
Χουσμεκιάρης = υπηρέτης

Αυτό ήταν μια δειγματική ανθολόγηση από χιλιάδες τούρκικες λέξεις σε ελληνικά επίθετα και σε άλλες εκφράσεις, όπως «άι σιχτήρι», «αμάν, αμάν».

Του Αλέξανδρου Κελέση