Λαογραφία
Εβδομάδα κατάνυξης διανύουμε οι απανταχού Χριστιανοί(Ορθόδοξοι και Καθολικοί), αφού βρισκόμαστε μέσα στην Μεγάλη Εβδομάδα. Η νηστεία, η προσευχή και προσέλευσή μας στις εκκλησίες, βρίσκονται στο καθημερινό μας πρόγραμμα. Οι πιστοί αφού παρακολουθήσουν με κατάνυξη τα Θεία Πάθη, τη Σταύρωση και την ακολουθία του Επιταφίου την Μ. Παρασκευή, θα γίνουν μάρτυρες ενός από τα μεγαλύτερα θαύματα, αυτό της Ανάστασης.
Ένα από τα έθιμα του τόπου μας που γίνεται την Κυριακή της Σταυροπροσκύνησης (κινητή γιορτή που είναι 4 Κυριακές πριν το Πάσχα) είναι το έθιμο του «Σταυρού».
Τα πανηγύρια ήταν και συνεχίζει να είναι ο πιο δημοφιλής τρόπος διασκέδασης της Ελληνικής υπαίθρου. Την παραμονή και ανήμερα της γιορτής του πολιούχου Αγίου του κάθε χωριού στήνεται το γλέντι που φέρνει κοντά ανθρώπους ακόμη κι αν αυτοί βρίσκονται πολύ μακριά. Είναι ο λόγος για να επιστρέψουν στον τόπο τους οι ξενιτεμένοι, είναι ο τρόπος για να γνωριστούν οι νέοι με τις νέες του χωριού, να ξεκουραστούν οι γεωργοί, να ξεδώσουν, να διασκεδάσουν για να επιστρέψουν στις δουλειές τους αναγεννημένοι και κυρίως είναι η απλή διασκέδαση, το ξεφάντωμα, η κοινωνική συναναστροφή των κατοίκων του κάθε τόπου μεταξύ τους.
Τα “Μπαμπαλιούρια” είναι ένα Πρωτοχρονιάτικο έθιμο, του Λιβαδίου, που έχει τις ρίζες του στη Διονυσιακή λατρεία και αναβιώνει σε πολλές περιοχές του τόπου μας και στις μέρες μας. Αυτό το έθιμο έχει σαν σκοπό να διώξει τα κακά πνεύματα, που αυτές τις μέρες, των γιορτών τυρανούν, τις νοικοκυρές αναστατώνουν τα σπίτια, ανακατεύουν τις σοδιές και κάνουν ότι μπορούν για να φέρουν τους ανθρώπους σε δύσκολη θέση. Πιστεύουν ότι έτσι θα γκρεμίσουν τη γη. Αλλού τα λένε «ρογκατσάρια» αλλού «αράπηδες» αλλού «μπουμπουσάρια», στον Σοχό που είναι και οι πιο φημισμένοι λέγονται «κουδουνοφόροι».
Από τα λίγα έθιμα, λοιπόν, που διατηρούνται αυτούσια ως τις μέρες μας είναι και το περίφημο γαϊτανάκι, ένας χορός, ή καλύτερα ένα χορευτικό παιγνίδι, που δένει απόλυτα με το χρώμα και το κέφι των εορτών.
Ένα από τα έθιμα των ημερών του Πάσχα που διαδραματιζόταν σε πολλές περιοχές του τόπου μας είναι «οι Λαζαρίνες».
Το έθιμο συνεχίζεται μέχρι και σήμερα να αναβιώνεται από φορείς και συλλόγους σε πολλά χωριά της επαρχίας Ελασσόνας.
Το έθιμο του βρήκαν, οι γηραιές γυναίκες που συναντήσαμε, από τους μάνες τους και τις γιαγιάδες τους «πάππου προς πάππου» όπως χαρακτηριστικά έλεγαν. Στην περίοδο της κατοχής και του εμφυλίου σταμάτησε να γίνεται και ξανάρχισε μετά το ’50, αν και τα τελευταία χρόνια πολλοί κάνουν μεγάλη προσπάθεια για να μην χαθεί.
