Όλο βροχές... κι αρρώστησαν οι διαθέσεις μας απ' την υγρασία. Τέτοιες μέρες έρχονται στο μυαλό μου κάποια αλητόπαιδα, μιας άλλης εποχής, που φορούσαν τα βράδια της αποκριάς την φθαρμένη ρόμπα της μητέρας ή την δερμάτινη ρεπούμπλικα του παππού και ξεχύνονταν στις γειτονιές... Χτυπούσαν πόρτες, ενοχλούσαν κοροϊδευτικά τους περαστικούς, γελούσαν με την καρδιά τους. Ή άλλοτε ο ήχος του πουρναριού όταν τσιτσίριζε στη μέση της φωτιάς κι οι σπίθες του τριγύριζαν κόκκινες πάνω απ' τα κεφάλια μας. Μύριζε ο τόπος τσίκνα, χύμα κρασί και λουκάνικο στη σχάρα περασμένο σε καλαμάκι. Δεκάδες φωτιές. Κάθε αλάνα κι από μία. Και περνούσαμε καλά...Ναι, απ' όσο θυμάμαι, περνούσαμε καλά.

Κύλησαν έπειτα, εν αγνοία μας, τα χρόνια. Η μία άνοιξη διαδέχθηκε την άλλη κι οι αποκριές μαζί με τις Καθαροδευτέρες ξεθώριαζαν μέσα μας. «Να „χαμε και λίγο χαλβά με στραγάλι να κάνουμε "χάσκα"...Δεν πήραμε φέτος», το παράπονο της κυρα-Βαγγελιώς• κι έκατσε κάτι βαρύ στο στομάχι μου. Ακόμα και το κανταΐφι δεν είχε την ίδια γλύκα όπως άλλες χρονιές.

Σάββατο βράδυ. Η πόλη άδεια. Άδειες οι ταβέρνες και τα καφέ της πλατείας. Κι έμεινα ν' αναρωτιέμαι μόνος στο σπίτι, πόσο συνηθισμένοι, ανέραστοι και βαρετοί έχουμε γίνει. Μας κατανοώ, όμως. Δυσκόλεψε επικίνδυνα η ζωή μας. Με φειδώ και τα συναισθήματα. Κι αν γυρίζαμε τον χρόνο πίσω, αν ρωτούσαμε κάποιον από τους «παλιούς» Ελασσονίτες να μας περιγράψει δυο-τρεις στιγμές από τις δικές του εφηβικές απόκριες στην πόλη, από τα δικά του γλέντια και ξενύχτια στα μαγαζιά και τις γειτονιές, ίσως τότε -ποιος ξέρει;-να μας έπαιρνε το παράπονο...

Η περιοχή μας ζούσε για δεκαετίες ένα δικό της, ελασσονίτικο καρναβάλι. Ένα καρναβάλι που δεν είχε να ζηλέψει τίποτα από την μετέπειτα τυποποιημένη ρεκλάμα άλλων πόλεων της περιφέρειας, που σήμερα προωθείται ως «θεσμός» ή ως πατροπαράδοτες εκδηλώσεις με ρίζες... αρχέγονες!

Και μείναμε να κοιτάμε απράγμονες. Δήμος και δημοτικές επιχειρήσεις που τολμούν ακόμα να λένε ότι υπάρχουν, πολιτιστικοί σύλλογοι και ομάδες πολιτών που δεν κατόρθωσαν ποτέ το παραμικρό, επαγγελματίες που δεν μπήκαν καν στον κόπο να στολίσουν έστω και υποτυπωδώς τα καταστήματά τους, συντοπίτες που αδιαφορούν εκκωφαντικά για ό,τι πέρασε ή ό,τι θα έρθει... Κι έμεινε μόνη η πόλη. Χωρίς μασκαράδες, χωρίς τσίκνα, χωρίς λουκάνικο και χύμα κρασί σε πλαστικό ποτήρι. Κι όλα αυτά σε μία επαρχεία που θα μπορούσε να είναι περήφανη για το φυλετικό και πολιτισμικό της υλικό.

Φοβάμαι πως ό,τι περνάει, απλά περνάει. Πως όποια προσπάθεια αναβίωσης του παρελθόντος κι αν επιχειρούσαμε, θα έμοιαζε με μια ανούσια καρικατούρα διασκέδασης με μπόλικες δόσεις πρόζας. Φοβάμαι ότι χάσαμε τη συνταγή της βιωματικότητας. Καταλάγιασε η ψυχόρμητη ανάγκη μας για επαφή και μυστήριο. Και γέμισε το μυαλό μας με την φλυαρία μιας επικαιρότητας γεμάτη καταστροφολογίες και όλων των ειδών τις κρίσεις.

Ας πούμε ότι υπάρχει όμως μία ελπίδα. Κι ας μην είναι η ύστατη. Κι ας φορέσουμε ξανά τις σάρκινες μάσκες μας και ας ζήσουμε ξανά όπως-όπως τη ζωή μας, ρίχνοντας κι από καμιά κλεφτή ματιά στην Άνοιξη που επιμένει ακόμα να ανθίζει γύρω μας...